30 Haziran 2015 Salı

SON YAPRAK

SON YAPRAK
Washington Meydanı’nın batısında küçük bir bölgede sokaklar iyice karma
şıklaşıp,”mahalleler” denilen şeritler halinde küçük bölümlere ayrılmışlardır.Bu
“mahalleler” garip köşeler ve virajlar yaparlar.Bir sokak, kendisini bir veya iki kez
keser.Bir keresinde bir sanatçı bu sokakta kayda değer bir olanak keşfetmişti. Boya
kağıt ve tuval faturalarıyla bu yolu kat eden bir tahsildarın, bir sent bile alamadan
kendisini yine aynı yerde bulduğunu düşünün.
Bu yüzden bu tuhaf eski Greenwich köyüne,kuzeye bakan pencereleri,XVIII.
Yüzyıla özgü sivri tepelikleri, Hollanda tarzı tavan arası odaları ve düşük kiraları
avlamak için çok geçmeden sanatçılar akın akın geldiler.Sonra da,Altıncı Cadde’den
madeni bardak,tabak, çanak getirterek “koloni” haline geldiler.
Tuğladan yapılmış üç katlı bodur bir binanın en üstünde Sue ve Johnsy’nin
Stüdyosu vardı.”Johnsy” “Joanna” isminin kısaltmasıydı.Kızlardan biri Maine’den
diğeri ise California’dandı.Sekizinci Cadde’de “Delmonico”nun yerinde tanışmışlar,
Sanat,hindibsalatası ve piskopos kollukları hakkındaki zevklerinin öylesine uyuştuğu
nu görmüşlerdi ki,sonunda bu müşterek stüdyo meydana gelmişti.
Mayısta olmuştu bu.Kasım ayında doktorların”zatürree”adını verdikleri soğuk,
görünmez bir yabancı buz gibi parmaklarını oraya buraya dokundurarak sinsice
“koloni”nin içine daldı.Bu azrail,doğu yakasında arsızca dolaşarak pek çok sayıda
kurbanına darbe indirdi,ama dar ve yosun tutmuş “mahalleler”labirentine gelince
adımları yavaşladı.
Bay zatürree,şövalye gibi yaşlı bir centilmen diyebileceğiniz birisi değildi.
kanı California meltemiyle cılızlamış ufak tefek bir kadının kenesi,bu kırmızı yumruk
lu,kısık soluklu yaşlı ahmak için iyi bir av sayılmazdı.Fakat Johnsy’e tokadını attı;bo
yalı demir karyolasında zorla kımıldayarak yatıyor,Hollanda tarzı küçük pencereden
yandaki tuğla binanın boş duvarına bakıyordu.
Bir sabah Johnsy ile ilgilenen doktor,Sue’yu, kırlaşmış kalın kaşları ile hole
çağırdı.
“Onda bir şansı var”dedi hasta termometresindeki civayı aşağı silkelerken.
“Ve bu şans da onun yaşamak istemesine bağlı.İnsanlar bu şekilde mezarcının yanında
sıraya girdiklerinde de tüm ilaç tedavileri saçma görünüyor.Sizin küçük hanım da
iyileşmeyeceğini koymuş kafasına.Kafasında herhangi bir şey var mı?”
“Bir gün Napoli Körfezi’nin resmini yapmak istiyordu.”dedi,Sue.
“Resim mi? Saçmalık! İki kez düşünmeye değer başka bir şey yok mu aklında,bir
erkek örneğin?”
“Bir erkek mi?”dedi Sue,ağız mızıkasının tıngırtısına benzer bir sesle.”Bir erkek
değer mi,ama,hayır doktor,böyle bir şey yok.”
“Peki,zayıf nokta bu öyleyse” dedi doktor.”Çabalarım işe yaradığı ölçüde,
tıbbın başarabileceği her şeyi yapacağım.Ama hastam,cenaze törenindeki arabaların
sayısını hesaplamaya başladığı zaman ilaçların iyileştirici gücünden yüzde on oranında
düşeceğim.Ancak onun ,yeni kışlık pelerinlerin kollarının stilleri üzerine bir soru
sormasını sağlarsanız,yaşama şansının onda bir yerine beşte bir olacağını size vaat
ederim.”
Doktor çıkıp gittikten sonra Sue, çalışma salonuna geçti ve mendili sırılsıklam
oluncaya dek uzun uzun ağladı.Sonra elinde bir resim tahtasıyla,bir melodi ıslıklaya
rak Johnsy’nin odasına geçti.
Johnsy,yüzü pencereye dönük,örtüsünün altında hemen hemen hiç kıpırdamadan
yatıyordu.Sue uyumuş olduğunu düşünerek,ıslık çalmayı kesti. Resim tahtasını yerleş
tirdi ve bir magazin öyküsünü resimlemeye başladı.Genç yazarların edebiyat yolunda
yazmaya başlamaları gibi,genç sanatçılar da,magazin öykülerini resimleyerek sanata
doğru yollarını açmak zorundadırlar.
İdaholu bir kovboy figürü üzerine şık bir binici pantolonu ve bir monokl çizerken
Sue,birkaç kez yinelenen zayıf bir ses işitti.Hemen kalkıp yatağın başına gitti.
Johnsy’nin gözleri faltaşı gibi açılmıştı.Pencereden dışarı bakıyor ve sayıyordu,
“On iki” dedi ve az sonra “on bir” ve sonra”on” ve “dokuz” ve sonra hemen arka
arkaya “sekiz” ve “yedi” Sue merakla pencereden dışarıya baktı.Sayılacak ne vardı
acaba?Girilecek bir tek kasvetli avlu vardı,bir de yirmi ayak ötedeki tuğla binanın boş
duvarı,kökleri çürümüş ve yumru yumru olmuş yaşlı,çok yaşlı bir frenk elması sarma
şığı, tuğla duvarın yarısına kadar yükseliyordu.Sonbaharın soğuk nefesi sarmaşığın
yapraklarını dökmüştü, hemen hemen çıplak iskelete dönen çıplak dallar, harap haldeki
tuğlalara katılmış duruyorlardı.
“Ne var canım? Diye sordu Sue.
“Altı” dedi Johnsy adeta fısıldayarak.”Daha hızlı düşüyorlar artık.Üç gün önce hemen
hemen yüz tane vardı.Onları saymak başımı ağrıttı.Ama artık kolay,işte bir tanesi daha
gidiyor.Sadece beş tane kaldı şimdi.”
“Beş tane ne, canım? Söyle bana.
“Yapraklar,sarmaşığın üzerindeki yapraklar.Sonunda gittiğinde ben de gitmeliyim
Üç gündür biliyorum bunu.Doktor sana söylemedi mi?”
“Offf! Böyle bir saçmalık duymadım hiç” diye yakındı Sue, büyük bir küçümsemeyle
“Yaşlı sarmaşık yapraklarıyle senin iyileşmenin ne ilgisi var? Oysa o sarmaşığı da
ne çok severdin,seni gidi yaramaz kız.Budala olma.Bu sabah doktor bana,pek yakında
iyileşme şansının,dur bakayım tam tamına ne demişti,bire on olduğunu söyledi!
New York’ta tramvayla yolculuk yaparken veya yeni bir binanın önünden geçerken ki
şansımız kadar iyi bu. Haydi, biraz çorba içmeye çalış,bırak,Sue de resimlerinin başına
dönsün ki,yayıncıya bunları satıp hasta çocuğuna şarap,açgözlü kendisine de domuz
pirzolası alsın.”
“Artık şarap almana gerek yok”dedi,Johnsy,gözleri pencereden dışarıya sabitlen
miş bir şekilde.”İşte bir tane daha gidiyor.Hayır,çorba falan istemiyorum.Geriye yalnızca
dört tane kaldı.Ortalık kararmadan sonuncunun da düşmesini görmek istiyorum.O zaman
bende gideceğim.”
“Johnsy,canım”dedi Sue ona doğru eğilerek,”Ben işimi bitirinceye kadar gözlerini
kapatıp pencereden dışarıya bakmayacağına söz verir misin? Bu resimleri yarın vermek
zorundayım.Işığa ihtiyacım var,yoksa perdeyi derhal kapatırdım.”
“Diğer odada çizemez misin?”dedi johnsy,soğuk bir sesle.
“Burada,senin yanında olmayı tercih ederim.” Dedi.Sue”Ayrıca senin şu saçma sarma-
şık yapraklarına bakıp durmanı istemiyorum.”
“İşini bitirir bitirmez bana haber ver “dedi Johnsy,gözlerini kapayarak devrilmiş
bir heykel gibi kımıltısız bembeyaz yattı.”Çünkü sonuncunun düşüşünü görmek istiyorum.
bakmaktan bıktım.Düşünmekten bıktım.Her şeyden elimi eteğimi çekip şu yorgun
yaprakların bir teki gibi uçuşarak düşmek istiyorum.”
“Uyumaya çalış”dedi Sue.”İhtiyar madenci olarak bana modellik yapması için
Behramı çağırmalıyım.Bir dakika içinde dönerim.Dönünceye kadar sakın yerinden
kımıldama.”
İhtiyar Behrman,zemin katta oturan bir ressamdı.Altmışını geçmişti ve Michael
Angelo’nunki gibi,bir satirin başından küçük bir şeytanın bedenine doğru kıvrılarak
inen sakalı vardı.Behrman sanatta başarısızdı.Kırk yıldan fazla fırça salladığı halde
ustasının tırnağı bile olamamıştı.Hep bir baş yapıt yapmaya çalışmış, fakat daha hiç
başlayamamıştı.Birkaç yıl,ara sıra çıkan ticari resim veya reklam resimlerinden başka
hiçbir şey yapmadı.Profesyonel modele ödeyecek paraları olmayan kolonideki genç
ressamlara modellik yaparak biraz para kazanıyordu.Çok fazla cin içer ve hala müstak-
bel yapıtından bahsederdi.Diğer yandan,herhangi birinin yumuşaklığını aşağılayan aksi
bir ihtiyardı ve kendisini,yukarıdaki stüdyoda oturan iki genç ressamı korumak için
bekleyen özel bir köpek olarak görürdü.
Sue,Behrman’ı aşağıdaki loş ışıklı küçük odasında ardıç yemişlerini güçlü bir şekilde
koklarken buldu.Bir köşede,şövalye üzerinde yirmibeş yıldan beri başyapıtın ilk çiz-
gisini bekleyen boş bir tuval bekliyordu.Sue Johnsy’nin hayalinden bahsetti ona ve
dünya ile ilgisi gitgide zayıflayınca, bir yaprak gibi zayıf ve kırılgan,süzülüp gitmesinden
nasıl endişe duyduğunu söyledi.
Kırmızı gözlerinden ince ince yaşlar süzülürken,ihtiyar Behrman,böyle deli saçması
hayallerle alay ederek ve küçümseyerek bağırdı.
“Nee!” diye çığlık attı.”Allah’ın cezası bir sarmaşıktan yapraklar düşüyor diye
ölecek kadar aptal insanlar var mı dünyada? Böyle bir şey duymadım ben.Yoo,senin
kalın kafalı aptalın için modellik yapmam.Böyle bir saçmalığın kafasına girmesine
nasıl izin veriyorsun?Ah,zavallı küçük bayan Johnsy.”
“Çok hasta ve zayıf” dedi Sue,”Şiddetli ateş kafasını bozdu ve garip hayallerle
doldurdu.Peki,Bay Behrman,mademki bana modellik yapmak istemiyorsunuz,öyle olsun
Ama siz iğrenç derecede yaşlı bir gevezesiniz.”
“Tam da kadın gibisiniz!”diye haykırdı Behrman.”Poz vermeyeceğimi de kim söyledi?
Haydi.Seninle geliyorum.Yarım saattir poz vermeye hazır olduğumu söylemeye çalışı-
yorum.Tanrım! Bayan Johnsy gibi iyi birinin hasta olacağı bir yer değil burası.Bir gün
bir baş yapıt resmedeceğim ve o zaman hepimiz çekip gideceğiz buradan.Tanrım.Evet.
Üst kata çıktıklarında Johnsy uyuyordu.Sue perdeyi eşiğe kadar indirdi ve
Behrman’ı diğer odaya aldı.Orada korku içinde pencereden dışarıya,sarmaşığa doğru
baktılar.Sonra bir an konuşmadan bakıştılar.Karla karışık,durmadan,soğuk bir yağmur
yağıyordu.Behrman sırtında mavi gömleğiyle,kaya üzerine ters çevrilmiş bir kazan
üzerinde bir madenci gibi yerini aldı.
Ertesi sabah,bir saatlik uykudan uyandığında Sue Johnsy’i ardına kadar açık,donuk
gözlerle,kapalı olan yeşil perdeye bakarken buldu.
“Aç şunu,görmek istiyorum.”diye buyurdu fısıltıyla.
Canından bezmiş bir şekilde boyun eğdi Sue. Fakat, hayret! Bütün gece boyunca vuran
yağmurdan ve şiddetli rüzgardan sonra tek bir sarmaşık yaprağı,tuğla duvarın önünde
hala duruyordu.Sarmaşığın üstündeki son yapraktı bu.Sapına doğru koyu yeşildi hala,
Ama çürüyüşün ve dağılışın rengi sarıya çalan tırtıklı kenarlaıyla,yerden yaklaşık yirmi
ayak yükseklikteki bir dalda cesur bir biçimde asılı duruyordu.
“Sonuncusu”dedi Johnsy.”Geceleyin kesinlikle düşeceğini sanmıştım.Rüzgarı duydum
bugün düşecek ve aynı zamanda ben de öleceğim.”
“Canım,canım!dedi Sue,yorgun yüzünü yastığa doğru eğerek.”Kendini düşünmüyorsan
beni düşün.Ben ne yaparım sonra?
Ama Johnsy yanıt vermedi.Dünyada en yalnız ve sıkıntılı şey,bir ruhun gizemli
uzun yolculuğuna hazırlanmasıdır.Kendisini dostluğa ve dünyaya bağlayan bağlar teker
teker zayıfladıkça,aklındaki hayal gittikçe daha güçlü sarıyordu onu.
Gün devrildi,ama alacakaranlıkta bile,tek yaprağın duvarın önünde ve sapına tutun-
muş olduğunu görebiliyorlardı.Ve sonra gecenin ilerlemesiyle kuzey rüzgarı hafifledi
yine,yağmur ise hala pencerelere vuruyor,alçak Hollanda saçaklarından yere pıtırtılar
çıkartarak düşüyordu.
Ortalık yeterince ağarınca,Johnsy acımasızca perdenin açılmasını emretti.
Sarmaşık yaprağı hala duruyordu.
Johnsy,yattığı yerden uzun süre ona baktı.Sonra da,gaz ocağında tavuk suyu çorba-
sını karıştırmakta olan Sue’yu çağırdı.
“Kötü bir kız gibi davrandım Sue”dedi.Johnsy.”Ne kadar kötü olduğumu
göstermek için bir şey ,o son yaprağı orada düşürmeden bıraktı.Şimdi bana birazcık
çorba getirebilirsin ve biraz da içinde azıcık şarap olan süt,yoo,önce bir el aynası getir
bana,sonra da sırtıma birkaç yastık koy ki,oturup yemek yapışını seyredeyim.”
Bir saat sonra;
“Sue, bir gün Napoli Körfezi’nin resmini yapmayı umuyorum”dedi.
Öğleden sonra doktor geldi ve giderken ,Sue,bir bahane uydurup,arkasından hole çıktı.
“Şanslar eşit”dedi doktor,Sue’nun titreyen narin ellerini tutarak.
“İyi bir bakımla kazanırsınız.Şimdi de aşağıda başka bir hastaya uğramam gerek.
Adı Behrman,kötü bir sanatçı sanırım. O da Zatürree.Yaşlı,zayıf bir adam ve hastalığı
da ağır.Hiç umut yok onun için,ama daha rahat olmak için hastaneye gidiyor bugün.”
Ertesi gün doktor,Sue’ya “Johnsy tehlikeyi atlattı.Kazandınız.Şimdi artık beslenme
ve bakım,hepsi bu” dedi.
Öğleden sonra Sue,kendinden memnun bir edayla,tamamen işe yaramaz mavi bir omuz
atkısı örerek uzanan Johnsy’nin yatağına yaklaştı ve yastıklarla birlikte onu kucaklayarak
“Sana söyleyecek bir şeyim var beyaz farem”dedi.”Bugün Bay Behrman hastanede
zatürreeden öldü.Sadece iki gündür hastaydı.Kapıcı,ilk günün sabahı,onu aşağıda odasında
acıdan çaresiz bir halde bulmuş.Ayakkabıları ve giysileri baştan aşağı sırılsıklam ve buz
gibiymiş.Öylesine korkunç bir gecede nerelerde olduğunu anlayamamışlar.Sonra da hala
yanmakta olan bir fener,yerinden çekilmiş bir merdiven,birkaç fırça ile,üzerinde yeşil
ve sarı renklerin karıştırıldığı bir palet bulmuşlar.Pencereden dışarıya bak canım,duvardaki
son sarmaşık yaprağına.Rüzgar estikçe niye hiç sallanmadığını veya kıpırdamadığını
merak etmedin mi?
Ah,sevgilim,Behrman’ın başyapıtı o.Son yaprağın düştüğü gece onu o boyamış oraya..”
O.Henry
Son Yaprak

Hikayeler Mili Eğt.Bak.

MIZRAK ÇUVALA SIĞMAZ

MIZRAK ÇUVALA SIĞMAZ
Pyotr Pyotroviç Posudin,aldığı izmasız mektup üzerine N. Kasabasına gitmek için
köy yollarında,troyka ile gizli geziye çıkmıştı.
Yüzünü yakasının arasına gizleyerek:
“Kar gibi tepelerine ineceğim”diye hayal kuruyordu.”Bir sürü yolsuzluk etmişler,rezil
herifler, şimdi de her şeyin gizli kapaklı kalacağını sanıyorlar...Ha-ha....Tam zaferlerini
kutladıkları bir sırada: Çağırın bakayım buraya falanla filanı! Dediğim zaman duyacakları
korkuyu,şaşkınlığı bir düşünün.Kim bilir nasıl afallayacaklar! Ha-ha-ha..”
Doya doya hayal kurduktan sonra Posudin,arabacı ile konuşmaya başladı.Şöhret
peşinde koşan bir insan olduğu için her şeyden önce kendinden söz açtı.
“Sen,Posudin’i tanıyor musun?”
Arabacı gülümseyerek:
“Nasıl tanımam” dedi.”Tanırız onu!”
“Peki niçin gülüyorsun?”
“Tuhaf şey!En küçük katibe varıncaya kadar herkesi tanıyoruz da Posudin’i tanımaz
mıyız!Zaten onu buraya herkes tanısın diye tayin etmişler.”
“Orası öyle..E,söyle bakayım,senin fikrince nasıl bir adam?”
Arabacı esnedi.
“Zararsız...iyi bir efendi,işini bilir...Buraya tayin edileli iki yıl bile olmadı,ama
ne işler becerdi.”
“Önemli bir şey mi yaptı?”
“Bir çok iyi işler yaptı,Allah ondan razı olsun.Demiryolunu buradan geçirtti,
Hohryukov’un işine son verdi...Bu Hohryukov’un ucu bucağı yoktu...Hergelenin biriydi.
madrabazdı,öncekiler hep onun suyuna giderlerdi.Posudin gelir gelmez Hohryukov’dan
eser bile kalmadı...Böyle işte!Posudin,rüşvet yemez,birader,hayıt!Sen ona yüz ruble,
bin ruble ver,almaz,günaha girmek istemez ...Hayır.”
Posudin,neşelenerek:
“Allah’a çok şükür,hiç olmazsa beni bu yönden anlamışlar”diye düşündü.”Buna
çok sevindim.”
Arabacı devam ederek:
“Okumuş bir adam”...dedi.”Kibirli değildir...Bizimkiler ona şikayete gitmişlerdi,
efendilerle konuşuyormuş gibi muamele etmiş,hepsinin elini sıkmış,”Buyurun,oturun”
demiş...Ateş gibi bir adam,çok da çalışkan..Hiç doğru dürüst konuşmaz,hep fırt fırt!
Sonra hiç yavaş yürümez,hep koşar durur! Bizimkiler ona bir tek söz söylemeden hemen
“Arabayı hazırlasınlar!” diye bağırmış,doğru buraya...Geldi,her şeyi yaptı..Bir kapik
bile almadı.Eskisinden çok iyi !Gerçi öteki de kötü adam değildi.Gösterişli,azametliydi,
bütün ilde ondan daha üstün bir sesle hiç kimse bağıramıyordu...Bir yere teftişe gittiği
zaman on fersah öteden duyulurdu;ama gösterişte,çalışkanlıkta şimdiki ötekinden
çok daha üstün!Şimdikinin kadasındaki akıl ötekininkinden yüz kat çok..Yalnız bir
yönü kötü...Her bakımından iyi adam,ama bir şeyi kötü:Ayyaşın biri!”
Posudin:
“Sen nereden biliyorsun benim..şey onun ayyaş olduğunu?”
“Tabii,bayım,ben onu sarhoş görmedim,yalan uyduracak değilim,ama söylüyorlar..
Onlar da sarhoş görmemişler, ama böyle bir söylenti dolaşıyor..Herkesin bulunduğu
yerlerde yahut misafirlikte,toplantılarda hiç içmez.Kendi evinde çekiyor...Sabah
yatağından kalkar,gözlerini ovuşturur ovuşturmaz;votka,diye bağırır!Uşak hemen
bir bardak votka getirir,o,bunu yuvarlar yuvarlamaz bir bardak daha ister...Böylece
bütün gün çeker.Çeker,ama hiç belli etmez!Demek kendini tutmasını biliyor.Oysa
bizim Hohryukov içtiği zaman yalnız insanlar değil,köpekler bile ulurdu! Posudin’in
burnu kızarsa bari!Çalışma odasına kapanır,çek babam çek..Yabancılar bunu görmesin
diye yazı masasının bir gözüne bir lastik boru uydurmuş.Bu çekmecede her zaman
votka hazır duruyormuş..Boruya şöyle eğilip emdin mi,sarhoş oldun gitti...Arabaya
bindiği zaman da çantasında taşıyor..”
Posudin,dehşet içinde kaldı:
“Nereden biliyorlar? Aman Allah,bunu bile biliyorlar! Ne rezalet!”
“Kadından yana da öyle...Köftehor!(Arabacı güldü,başını çevirdi)Rezalet vesselam
Yedekte on tane kadar bulunduruyor...İki tanesi kendi evinde oturuyor..Biri şu,
Nastasya İvanovna,vekilharç gibi bir şey,öteki de,kahrolasının adı neydi? Hah,Lüdmilla
Semyonovna,katip yerine.. Ama Nastasya başta gelir.Bu ne derse o olur...Posudin’i
kukla gibi oynatıyor.Her şey onun elinde.Ondan korktukları kadar Posudin’den
bile korkmuyorlar...Ha-ha..Üçüncü aşifte de Kaçalniy sokağında oturuyor..Kepazelik!”
Posudin,kızarak:
“Adlarıyla biliyor,diye düşünde.Hem de kim biliyor?Şehre bile inmeyen bir müjik,
arabacı! Ne rezalet,iğrenç,bayağı bir şey!”
Sinirli sinirli:
“Bütün bunları nereden biliyorsun?” diye sordu.
“Söylüyorlar..Kendim görmedim,ama işittim.Hem öğrenmek zor mu sanki? Uşakla
seyisin dilini kesemezsin..Belki Nastasya da sokak sokak dolaşıyor,talihinden söz ederek
övünüyordur.İnsanların gözünden hiçbir yere kaçamazsın...İşte örneği;bu Posudin
yeni bir adet daha çıkardı.Teftişlere gizli gitmek istedi..Eskisi bir yere gitmek istedimi
bir ay önce haber verirdi.Yola çıktığı zaman da öyle bir velvele,öyle bir gürültü kopa-
rırdı ki,Allah korusun! Önden atlılar,yandan atlılar,arkadan atlılar koştururdu.Gideceği
yere gider,uyur,yer içer,sonra haydi bakalım iş üzerinde çene çalmaya..Çene çalar,
tepinir,gene uyur,geldiği gibi geri döner...Şimdiki de bir şey duydu mu,gizlice çabucak
oraya gitmeye kalkışır,kimse görmesin,anlamasın diye..Maskaralık! Memurlardan
gizli evden çıkar,haydi trene...Gideceği yere kadar gider,posta arabası yahut kibarca
bir şey değil de bir mujik arabası tutar.Başını kadın gibi sarıp sarmalar,yolda da,
sesinden tanımasınlar diye,kart köpek gibi hırlar durur.Bunları anlattıkları zaman
gülmekten katılırsın.Gider budala,sanır ki onu kimse tanımayacak.Oysa bu işlerden
anlayan hemencecik tanır onu.”
“Peki nasıl tanıyabilir?”
“ Basbayağı.Eskiden bizim Hohryukov, gizli seyahat ettiği zaman biz onu yumruğunun
ağır vuruşundan anlardık. Eğer müşteri çene kemiğine indirirse anlardık ki bu Hohr-
yukov’dur. Posudin’i ise bir bakışta tanımak mümkün ...Bayağı bir yolcu,bayağı
hareket eder,ama Posudin,sadeliğe uyacak adam değildir.Örneğin:Bir posta durağına
gelir,hemen söylenmeye başlar!...Pis kokuyor,aman sıcak,of soğuk..Piliç getir,meyve
getir,her çeşit reçel hazırla...Posta duraklarında artık öğrenmişlerdir;birisi kışın piliç
ile meyve isterse bil ki Posudin’dir.Eğer birisi menzil amirine:”Azizim”derse bunun
Posudin olduğuna yemin edebilirsin.Hem onun kokusu de kendine göredir.Yatağa da
kendi usulüne göre yatar...Menzilde kanepeye uzanır,çevresine lavanta serper,yastığının
yanına üç tane mum koymalarını emreder.Yatar kağıtları okumaya başlar...Artık nasıl
bir adam olduğunu menzil amiri değil,kedi bile anlar..”
Posudin:
“Sahi,sahi”...diye düşündü.Nasıl oldu da daha önce bunu akıl edemedim.”
“Zaten onu tanımak isteyen adam işin içinde meyve ile piliç olmasa gene tanır.
telgrafla her şeyi öğrenmek mümkün..Sen istediğin kadar suratını sarmala,istediğin
kadar kendini belli etmemeye çalış,burada senin yola çıktığını çoktan öğrenmişler,
bekliyorlardır bile...Posudin, belki daha evinden çıkmamıştır,buradaysa çoktan herşey
hazır,lütfen buyurun! Onları suç üstünde yakalamaya,mahkemeye vermeye,yahut
işten el çektirmeye gelir,ama yine onlar onunla alay ederler.Gerçi sen,müfettiş
beyefendi,gizlice geldin,ama bak;bizim her şeyimiz tertemiz!...O da sağına bakar,
soluna bakar,geldiği gibi dönüp gider..Üstelik takdir eder,hepsinin ellerini sıkar,rahatsız
ettiği için özür diler..İşte böyle! Sen ne sandın ya? Bayım! Buradakilerin hepsi birbirin-
den usta!..Şeytana külahı ters giydirirler bunlar! Ustalıklarına bakarak şaşar parmağını
ısırırsın!Örneğin:Bugünkü olayı ele alalım..Bu sabah müşterisiz dönüyordum,karşıma
yahudi istasyon büfecisi çıktı,koşa koşa geliyordu.”Nereye böyle,çıfıt cenapları?”
diye sordum.”N. kasabasına şarapla meze götürüyorum,dedi.Orada bugün Posudin’i
bekliyorlar.”Nasıl,ha? Posudin,belki daha yola çıkmaya hazırlanıyor,yahut tanınmamak
için yüzünü sarıp sarmalıyordur.Belki yola da çıkmıştır,bunu hiç kimsenin bilmediğini
sanıyor,buradaysa onun için şarap da,balık da, peynir de,çeşitli mezeler de hazır..
Ne buyurulur? O, belki şimdi yolda giderken düşünüyordu:”İşiniz bitmiştir,baylar!”
Oysa bayların umurunda bile değil!Varsın gelsin!Onlar,bütün ipuçlarını çoktan gizlediler!”
Posudin,kısık bir sesle:
“Geri!”diye bağırdı.”Geri dön,hay-vaan!
Şaşıran arabacı,arabayı geri çevirdi.
ÇEHOV
Milli Eğitim Bakanlığı

Hikayeler II

HOBİSİ OLAN ADAM

HOBİSİ OLAN ADAM
Otelden çıktğımda saat on civarı olmalıydı.Gece sıcaktı ve içecek bir şeye gereksinim
duymuştum.Kokteyl salonuna gitmenin bir yararı yoktu,çünkü tımarhaneye benziyordu.Bowling
müsabakası için gelenler,burayı da ele geçirmişti.
Euclid Bulvarı’ndan aşağı doğru yürürken,Cleveland’in bowling oyuncularıyla dolu
olduğu izlenimine kapıldım.Dahası çoğu,içecek bir şeyler arıyor gibiydi. Önünden geçtiğim
tüm barlar,hepsi rozetlerini takmış,gömlekli adamlarla tıka basa doluydu.Aslında kim
olduklarını belirtecek fazladan bir şeye gereksinimleri yoktu. Zaten hemen hepsi,
standart yuvarlak çantaları içinde kendi bowling toplarını taşıyorlardı.Ayrıca çoğu,sarhoş
olmaya yetecek kadar içki de taşıyordu.
Bowling oyuncularının içmeyi bu kadar çok sevmeleri gariptir.Bir bowling oyuncusunun
damarını kesin,genellikle kan yerine alkol akar.Rip Van Winkle ve cüceler hakkında yazarken
şu bizim yaşlı Washington İrvine bile bu gerçeğin farkındaydı.
Tabii bu kalabalıkta hiç cüce yoktu;yalnızca normal erkek ölçülerine sahip içkiciler
vardı.Ayrıca uzaktaki dağların zirvelerinden gelen gök gürültüsü,kalabalıktan yükselen
kahkahalara ve bağırtılara karışıyordu.
Bu şamataya katılmak istemedim.Böylece Euclid’den uzaklaşıp sakin bir yer arayarak
dolaşmayı sürdürdüm.Bowling çantam gitikçe ağırlaşmaya başlıyordu.Aslında niyetim,
çantamı doğrudan istasyona götürüp trenin saatine kadar kilitli bir dolaba bırakmaktı,
ama içki içmeliydim.
Sonunda bir yer buldum.Loş, kir pas içinde ama aynı zamanda bomboş bir yerdi.
Barmen,tezgahın ta öbür ucunda kendi başına oturmuş,radyodan ikili bir maçın son
yarısını dinliyordu.
Kapıya yakın bir yere oturdum ve çantamı yanımdaki tabureye koydum.Sonra bana
bir bira getirmesi için barmene seslenerek,”Bana bir şişe bira getirin”dedim.”Böylece
sizi bir daha rahatsız etmek zorunda kalmam.”
Yalnızca kibar olmaya çalışıyordum,ama bu zahmete girmesem de olurmuş.Barmen,
maçı dinlemek için geri gitmeye fırsat bulamadan,içeri bir başka müşteri girdi.
“Duble viski,suyu boş ver.”
Başımı kaldırıp baktım.
Bowling oyuncuları şehri kesinlikle istila etmişlerdi.Bu da,elli yaşlarında,alnındaki
çizgiler kel kafasının da tepesine kadar uzanan,iri yapılı biriydi.Bir ceket giyiyordu ve
siyah,şişkin ve benimkine çok benziyen bowling çantasını da beraberinde taşıyordu.
Ben adamı incelerken,o da çantasını hemen yanındaki tabureye büyük bir dikkatle yerleştirdi
ve içkisine uzandı.
Başını arkaya atıp,içkisini bir dikişte mideye indirdi.Boynundaki soluk beyaz derinin
hafifçe dalgalandığını görebiliyordum.Ardından boş bardağını uzatarak,”Bir daha”dedi
barmene.”Şu radyonun sesini de kısıver,olur mu Mac?”Cebinden bir avuç dolusu kağıt
para çıkardı.
Barmenin yüz ifadesi,bir an için kaş çatma ile gülümseme arasında gidip geldi.Sonra
tezgahın üzerinde kanat çarpan paraları fark etti ve yüzüne birgülümseme yayıldı.
Omzunu silkip döndü ve ses kontrol düğmesini çevirerek,spikerin sesini uzaktan gelen
Bir vızıltıya dönüştürene kadar azalttı.Barmenin aklından ne geçtiğini biliyordum.
“Bira olsa avucunu yalamasını söylerdim,ama bu adam viski içiyor.”
İkinci dubleyi neredeyse radyonun sesinin kısılması kadar kısa bir sürede mideye
indirdi.
“Bir daha doldur”dedi iriyarı adam.
Barmen geri geldi,tekrar doldurdu,parasını aldı,yazar kasaya kaydetti;sonra da barın
diğer ucuna çekildi.Spikerin sesini duymaya çabalayarak,kulağını iyice radyoya dayadı.
Üçüncü dublenin bir anda mideye indirilişini izledim.Yabancının boynu şimdi kızarmıştı.
iki dakikada içilen altı ons viski,insanın yüzünde mucizeler yaratır;dilini de çözer.
“Kahrolası top oyunu!”diye homurdandı yabancı.”İnsan bu pisliği nasıl dinleyebilir
anlamam.” Alnını silip,bana şaşkınlıkla baktı.”Bazen dünyada beyzbol fanatiklerinden başka
kimse yokmuş duygusuna kapılıyor insan.Tüm yaz boyunca haybeye bağırıp çağırarak
kafalarını patlatan bir alay kaçık aptal. Ardından güz geliyor ve bu sefer de futbol
maçları başlıyor.Aynı şey,hatta daha beteri.O biter bitmez de basketbol.Allah aşkına,
ne buluyorlar bunda?”
“Herkes bir tür hobiye ihtiyaç duyar.” Dedim
“Tamam iyi de bunu ne tür bir hobi olarak adlandırıyorsunuz?Yani, bir topu kapmak için
boğuşan bir maymun sürüsünü seyretmekten kim heyecan duyar ki?”diyerek kaşlarını çattı.
“Kimin kazanıp,kimin kaybettiğini önemsediklerini söyleyip benimle kafa bulmayacaksın
herhalde.Bir çok insan maça farklı bir nedenle gider.Sen hiç dışarı çıkıp maç seyretmeye
gidiyor musun Mac?
“Arada bir”
“O zaman neden bahsettiğimi anlıyorsundur.Onları,orada bağırırlarken duydum.
Bağırıp çağırırlarken yani.Esas gitme nedenleri bu işte,avaz avaz böğürmek.Peki,çoğu
zaman nedir söyledikleri şey?Söyleyeyim.Hakeme ölüm!Yaa,bağırışıp durdukları şey
bu işte.Hakeme ölüm!”
Biramın kalannın çabucak bitirerek,tabureden inmeye çalıştım.Elini uzatıp tezgaha vurdu.
“Bir tane daha iç,Mac”ded.”Benden olsun.”
Başımı salladım.”Kusura bakma,geceyarısı buradan geçen treni yakalamam gerek,”dedim
Adama.
Saate göz attı.”Daha çok var” Karşı çıkmak için ağzımı açtım,barmen çoktan bir şişe
açmıştı ve bir duble daha dolduruyordu.Yabancı da,benimle konuşmayı sürdürüyordu.
“Futbol daha beter”dedi.”Futbol oynarken,adam sakatlanabilir.Bazıları çok kötü
sakatlanıyor.O kalabalığın görmek istediği de,işte bu.Öf be,heriflerin kan görmek için
haykırmaya başlamaları,insanın midesini kaldırmaya yetiyor.
“Bilmem ki”dedim.”Hem sonra,sıkışıp kalmış saldırganlığı dışarı vurmanın oldukça
zararsız bir yolu.”
Beni belki anladı,belki de anlamadı,ama onaylarcasına başını salladı:
“Bir şeyleri açığa çıkarıyor,senin dediğin gibi,ama ben zararsız olduğundan o kadar emin
değilim.Boksu ve güreşi ele alalım bir de.Bunlara da spor mu diyelim? Yoksa,hobi mi?
İnsanlar,birinin perişan edildiğini görmek istiyorlar ama bunu itiraf edemiyorlar.”
Yüzü şimdi epeyce kırmızıydı.Terlemeye başlamıştı.”Peki,avcılık ile balıkçılığa ne demeli?
temeline inersen,aynı şey.Sadece öldürme işini burada bizzat sen yapıyorsun.Bir silah
alıyorsun eline ve aptal bir hayvanı vuruyorsun.Ya da canlı bir solucanı kesip,bir iğnenin
ucuna takıyorsun;iğne,bir balığın ağzını yarıp içine giriyor ve sen de bir tür zafer duygusu
tadıyorsun,değil mi?İğne,ete batıp keserek parçalayınca...”
“Eee,durun bakalım!” dedim.”Sizi tüm insanların böyle sadist olduğunu düşündürten nedir?”
Bir an şaşkınlıkla baktı bana.”Tumturaklı lafları boş ver şimdi”dedi.”Doğru olduğunu bili-
yorsun.Bu dürtüyü herkes hisseder,er ya da geç.Top oyunları ve boks gibi şeyler de bu
dürtüyü gerçekten tatmin etmez.Bu yüzden, bu kadar sık savaşmamız gerekiyor.O zaman
geçerli bir mazeret oluyor gerçekten,öldürmek için.Milyonlarcasını.”
Nietzche kendisini karamsar bir filozof olarak görürmüş.Bir de duble viski içenlerle
tanışsaymış.
“Çözümünüz nedir? Diye sorarken sesime alaycı bir ton karışmasın diye epey
çabalamam gerekti.”Cinayete karşı olan yasaları yürürlükten kaldırsınlar,sizce daha mı
iyi olurdu.?”
“Belki de.” Kel kafalı adam boş bardağını inceliyordu.”Kimin öldürüldüğüne bağlı.
Varsayalım ki,serseriler ile dilencileri geberttin.Ya da bir fahişeyi,belki.İşte,ailesi
akrabaları,hiç kimsesi olmayan birinin yani.Özlenmeyecek birini.Bu işten yakanı daha
kolay sıyırırsın.”
Gözlerinin içine bakarak öne doğru eğildim.
“Siz yapabilir misiniz?”
Bana bakmadı.Karşılık vermeden önce bir an bowling çantasına göz attı.
“Beni yanlış anlama Mac” ded,zoraki gülümseyerek.”Ben katil değilim.Ama eskiden bu işi
yapan bir adamı düşünüyordum.Hem de burada,bu şehirde.Belki yirmi yıl önceydi.”
“Siz adamı tanıyor muydunuz?”
“Hayır,tabii ki tanımıyordum.Onu kimse tanımıyordu,zaten bütün mesele de bu.
Bu yüzden hep paçayı sıyırıyordu, ama herkes ondan haberdardı.Sadece gazeteleri okumak
yeterliydi.Ona,Cleveland Kellecisi diyorlardı.Kingsbury Çayı ile Jackass Tepesi civarında,
dört yılda on üç cinayet işledi.Polisler adamı bulmaya çalışırlarken,kafayı yediler.Şehre
hafta sonları geldiği tahmin ediliyordu.Sonra serserinin birini seçip,onu ayartarak aşağı
bir kanala ya da demiryolunun oradaki çöplüğe götürüyordu.Bir şişe içki ya da başka bir
şey vaat ediyordu herhalde.Aynı şeyi kadınlara da yapıyordu.Sonra da bıçağını kullanıyordu..
kendini kandırmaya çalışarak oyun oynamıyordu o.Gerçeğin peşindeydi;gerçek heyecanların
ve sonunda gerçek ölüm bulunan bir şeyin.Anlarsın ya,o insanları kesip biçmekten hoşla-
nıyordu.Kesmekten hoşlandığı şeylerden biri de...”
“Ayağa kalkıp, çantama uzandım.Yabancı kahkahayı bastı.
“Korkam Mac”dedi.”Bu herif,ta 1938’de tüymüş olmalı şehirlerden.Belki de Avrupa’da
savaş başlayınca,gidip oraya takılmıştır.Bir komando birliğine katılıp aynı işi yapmayı
sürdürmüştür;ancak bu sefer bir katil sayılmak yerine,bir kahraman olmuştur,anlıyor
musun? İşini dürüstçe yapıyordu;yapıyormuş gibi görünmeye çalışmıyordu.Şu,tavuğa
benzer insanlardan değildi.”
“Yavaş olun bakalım”dedim.”Boşuna heyecanlanmayın.Bu sizin kuramınız,benim değil.”
sesini alçalttı.”Kuram mı? Belki de öyledir Mac.Ama bu gece seni gerçekten sarsacak
bir şeyle karşılaştım.Tüm bu içkileri neden yuvarlıyorum sanıyorsun?”
“Bana kalırsa,tüm bowling oyuncuları çok içer,” dedim adama. “Ama şöyle bir düşünün
ce,madem spor etkinlikleri hakkında gerçekten böyle hissediyorsunuz,o zaman neden
bowlingle ilgileniyorsunuz.?”
Kel kafalı adam eğilerek bana yaklaştı”Bowling oyuncusu olduğumu da kim söyledi”
diye mırıldandı.
Tam konuşacağım sırada bir gürültü koptu.Caddeden gelen siren sesini,ikimiz de
Aynı anda duymuştuk.
Barmen başını kaldırıp baktı.”Buraya doğru geliyor sanki.Sizce de öyle değil mi?”
Ama kel kafalı adam çoktan ayaklanmış,kapıya doğru gidiyordu.
Peşinden koşturdum.”Hey,çantanızı unutmayın.”
Bana bakmadı bile.”Teşekkürler”diye homurdandı.”Teşekkürler Mac.”
Sonra da gitti.Caddeden yürümeyip,bitişik iki bina arasındaki dar bir geçide saptı.
Bir anda ortadan kaybolmuştu.Sirenlerin sesi caddeyi kaplarken,kapının ağzında duru-
yordum.Bir devriye arabası,motorunu çalışır halde bırakıp barın önünde durdu.Üniformalı
bir çavuş,kaldırımda koşarak,arabaya eşlik ediyordu.Geldiğinde nefes nefeseydi.Çarçabuk
bir kaldırıma,bir bara,bir de bana baktı.
“Bir bowling çantası taşıyan,iriyarı,kel kafalı birini gördünüz mü?”dedi nefes nefese.
Ona gerçeği söylemeliydim.”Şey,evet.Daha bir dakika önce çıktı buradan.”
“Ne tarafa?”
Elimle binaların arasındaki geçidi işaret ettim ve çavuş devriye arabasındaki adamlara
bir takım emirler verdi.Araba yola koyuldu,fakat çavuş peşlerinden gitmedi.
“Bana ondan bahsedin”dedi,beni bara doğru sürüklerken.
“Tamam da tüm bunların anlamı nedir?”
“Cinayet.Otelde tertiplenen bowling müsabakasında.Bir saat kadar önce.Komi,onu
kadının odasından çıkarken görmüş ve kapkaççı sanmış,çünkü adam asansör yerine mer-
divenleri kullanmış.”
“Kapkaççı mı?”
“Otel fareleri,kongrelere dadanırlar ve çaktırmadan odalara girip bir şeyler yürütürler.
her ne ise,komi adamı görmüş ve otel dedektifine haber vermiş.Otel dedektifi de,oda
numarasını kontro etmiş ve gülüp geçmiş.Orada,kongre tayfasına muziplikler yapan
yaşlı bir yarasanın bulunduğunu biliyormuş.Bu nedenle,odadan çıkan adamın,muhtemelen
müşterilerden biri olduğunu düşünmüş.Kısa bir süre sonra kat hizmetçilerinden biri,
tesadüfen kapının aralık olduğunu fark ederek,içeriye göz atmış.Kadını,tam yatağın
üstünde bulmuş.Parçalanmış haldeymiş,ama güzelmiş doğrusu.”
Derin bir nefes alarak,”Demin burada olan adam” dedim”Durmadan Cleveland’ın
kafa kol kesen katilinden bahsetti.Sarhoş olduğunu düşünmüştüm,ya da benimle dalga
geçtiğini.Sizce o...”
Çavuş homurdandı.”Şu sizin bowling çantanız mı?”diye sordu,bar taburesini
işaret ederek.
Başımı sallayarak,benim olduğunu belirttim.
“Açın”diye emretti.
Çantayı açmam uzun sürmüştü,çünkü ellerim titriyordu.
Bowling topuna dikkatle bakarak,içini çekti.
“Pekala.Adam kendininkini aldı,değil mi?
Bir kere daha başını salladım.
“Bu durumda adamımız o”dedi çavuş.”Kominin tarifi,caddenin aşağısındaki gazetecinin
kine uyuyor.Bu tarafa doğru geldiğini görmüş.”
“Yani,bu bara kadar izini böyle sürdünüz,öyle mi? Diye sordum.
“Evet.Bu ve bir şey daha.Bowling çantası.”
“Birisi görüp de,size tarif etti mi?”
“Hayır,birinin tarifine gerek yoktu.Bir iz bırakıyordu.Kaldırımdan buraya doğru
nasıl koştuğuma dikkat ettiniz mi? İzi takip ediyordum.Taburenin altına,yere bakın hele.”
Baktım.
“Yani,o çantanın içinde bir bowling topu taşımıyordu.Bowling topları bir şey sızdırmaz.”
Tabureye oturdum ve oda dönmeye başladı.
Neden sonra başımı kaldırdım.Bir polis devriyesi bara girdi.Hırıltıyla nefes alışına
bakılırsa,koşarak gelmişti, ama yüzü kırmızı değildi.Yeşilimsi beyaz bir renkti.
“Yakaladınız mı?” diye acelele sordu çavuş.
“Adamdan geriye ne kaldıysa artık.”Devriye başka tarafa baktı.”Bu blokun arka tarafındaki
tellerin üstünden atlamış ve demiryoluna doğru koşmuş olmalı.Makas değiştiren yük
trenini görememiş,tren arkadan...”
“Ölmüş mü?”
Devriye başını salladı.”Teğmen demin aşağıdaydı.Ambulans da. Ama adamı raylardan
kazımaları gerekecek.Şu ana kadar kimliğini belirleyecek bir şey çıkmadı,dahası cesetten
de bir şey elde edemezler.”
Çavuş fısıltıyla kükredi.”Bu durumda emin olamayız,” Dedi.”Otel faresinin tekiydi
Belki de.”
“Anlamanın kesin bir yolu var”dedi devriye.”Hanson,adamın çantasıyla geliyor.Tren
çarptığında açığa düşmüş.”
Biz kapıya bakarken,devriye memuru Hanson içeri girdi.Bowling çantasını taşıyordu.
Çavuş,çantayı Hanson’ın elinden alıp,bar tezgahının üzerine koydu.
“Adamın yanındaki çanta bu muydu?” diye sordu bana.
“Evet” dedim.
Sonra arkamı döndüm.Çavuşun çantayı açışını seyretmek istemiyordum.İçine baktık-
larında yüzlerinde belirecek ifadeyi görmek istemiyordum.Ama tabii ki seslerini duydum.
Galiba Hanson’ın midesi bulanmıştı.
Böylece gene ayağa kalkmaya çalıştım,ama çavuşun başka düşünceleri vardı.
Resmi ifademi almadan beni bırakmayacaktı.Bir isim ve adres istedi,aldı da.Hanson her
şeyi yazıya döktü ve bana imzalattı.
Yabancıyla yaptığım konuşmayı,hobi olarak cinayet kuramını,aranma olasılıkları
bulunmadığından serseriler ile dilencileri seçme fikrini tümüyle anlattım.
“Bunları anlatmal kulağa garip geliyor,değil mi?”diye bitirdim.”Tüm bu süre boyunca,
bunun gülünç bir öykü olduğunu düşünmüştüm.”
Çavuş,bowling çantasına şöyle bir göz attı,sonra da bana baktı.
“Gülünç bir öykü falan değil”dedi.”Büyük ihtimalle katilin kafası da böyle çalışıyordu.
onun hakkındaki her şeyi biliyorum.Teşkilattaki herkes,kafa kol kesma vakalarını en ince
detayına kadar çalışmıştır.Hikaye mantıklı.Ortalık kızıştığında,katil,yirmi yıl önce şehri
terk etmişti.Belki Avrupa’daki savaşa gerçekten katılmıştır;belki de savaş bittikten
sonra işgal kuvvetleriyle orada kalmıştır.Sonra da memleketine dönüp,her şeye yeniden
başlamak zorunda kalmıştır.
“Neden acaba?”diye sordum.
“Kim bilir neden?Belki de adamın hobisiydi bu. Oynadığı bir tür oyun.Ödül kazanmayı
da seviyordu.Bir bowling müsabakasına dalıp böylesine tehlikeli bir numarayı başarıyla
gerçekleştirdiğine göre,sinirlerinin ne kadar sağlam olduğunu düşünebiliyor musunuz?
Başı, bir hatıra olarak yanında götürebilmek için bir bowling çantası taşıyor.”
Sanırım yüzümdeki ifadeyi gördü,çünkü elini omzuma koydu.
“Affedersiniz” dedi.”Kendinizi nasıl hissettiğinizi çok iyi anlıyorum.Kıl payı kurtuldunuz,
sadece konuştunuz onunla.Muhtemelen gelmiş geçmiş psikopat katillerin en zekisiydi.
kendinizi şanslı sayın.”
Başımı salladım ve kapıya yöneldim.Hala şu geceyarısı trenini yakalayabilirdim.
Çavuşun,kıl payı kurtulmak ve dünyadaki psikopat katillerin en zekisi belirlemelerine
katılıyordum.Şanslı olduğum görüşüne de katılıyordum
Demek istediğim, şu salak otel faresi bardan kaçarken,kan sızdıran bowling çantasını
onun eline son anda tutuşturmuştum.
Onunla çantaları değiştirdiğimin farkına varmamış olması,benim için büyük bir şanstı.

Hobisi Olan Adam
Robert Bloch
Klasik Cinayet Hikayeleri isimli kitaptan

Doğan Kitap Yayınları