30 Haziran 2015 Salı

GİRDAP

GİRDAP
Humayun kendi kendine mırıldanıyordu:
“Doğru mu acaba?...Mümkün mü acaba?...O kadar genç yaşta,orada Şah Abdulazim
mezarlığında,binlerce ölünün arasında,nemli ve soğuk toprağın altına yatmış!..Kefeni
tenine yapışmış! Artık ne baharın gelişini görür,ne güzün sonunu, ne de bugünkü gibi
boğucu ve gam dolu günleri!..Acaba gözünün parlaklığı ve sesinin ahengi tamamen,
kaybolmuş mudur? Halbuki o ne kadar güleçti! Ne esprili sözler ediyordu!..”
Hava kapalıydı.Camlar hafifçe buharlanmıştı.Çatıdan,üstü kar tutmuş komşu
evi görülüyordu.Kar tanecikleri ağır ağır ve düzenli olarak havada dönüyorlar ve saçaklara
konuşuyorlardı.Bacadan,gri gökyüzünde döne döne yükselip yavaş yavaş kaybolan koyu
bir duman çıkıyordu.
Humayun,genç karısı ve küçük kızı Homa sade döşenmiş odalarında sobanın
karşısına oturmuşlardı.Fakat her Cuma günü bu odada gülüş ve sevinç hakim olduğu
halde,bugün hepsi üzgün ve suskundu.Hatta meclisi şenlendiren küçük kızları bugün
taşbebeğini suratı asık bir şekilde yanına koymuş,şaşkın şaşkın dışarıya bakıyordu.
sanki o da ortada bir eksiklik olduğunu anlamıştı.O eksiklik,her zamanın tersine eve
gelmeyen amcası Behram’dı. Bu yüzden annesiyle babasının üzgün olduklarını hissediyordu.
Siyah giysi,uykusuzluktan al çanak kan oturmuş gözler ve havada dalgalanan sigara
dumanı.Bütün bunlar da onun düşüncesini teyit ediyordu.
Humayun, dalgın dalgın sobadaki ateşe bakıyordu ama aklı başka yerdeydi.
Elinde olmadan okuldaki kış günlerini hatırlamıştı.Bugünkü gibi yer bir karış kar tuttuğu
zaman,teneffüs zili çalınca o ve Behram önce davranırlardı.Böyle zamanlarda hep aynı
oyunu oynarlardı.Büyük bir yığın haline gelene kadar bir kartopunu yuvarlarlardı.
sonra çocuklar iki bölük olur,kar yığınını siper alarak kar topu oynamaya başlarlardı.
soğuğu hissetmeden,soğuktan acıyıp kızarmış ellerle birbirlerine kar topu atarlardı.
Yine bir gün oyun oynarlarken bir avuç sulu karı avcunda sıkıştırarak Behram’a atmış
ve alnını yarmıştı.Müdür muavini gelip avucuna birkaç defa sertçe sopa vurmuştu.
Belki de Behram’la dostluğu oracıkta başlamıştı ve son zamanlara kadar alnındaki yara
izini gördükçe avuçlarını hatırlıyordu. Geçen on sekiz yıl boyunca ruh ve düşünceleri
birbirine yaklaşmıştı.Öyle ki çok gizli düşünce ve duygularını bile birbirlerine açmadan
edemiyorlardı.İkisi de hemen hemen aynı düşünce ve ahlaka sahipti.Şimdiye kadar
aralarında en küçük bir görüş ayrılığı ya da dargınlık olmamıştı.
Ancak önceki gün sabahleyin Humayun dairede iken “Behram Mirza intihar etmiş”
diye telefon ettiler.Humayun hemen bir arabaya atlayıp Behram’ın yanına gitti.Üstüne
örtülmüş ve bir tarafı kan lekesi olmuş beyaz örtüyü yavaşça kaldırdı.Kanlı kirpikleri
yastığa akmış beyni,halıdaki kan lekeleri,yakınlarının feryat figanı onu şoka soktu.
Behram’ın toprağa verildiği gurup vaktine kadar tabutunun başından ayrılmadı.
Bir demet çiçek ısmarladı.Getirdiler.Çiçeği kabrinin üstüne koydu.Son defa vedalaştıktan
sonra yüreği kalkmış bir vaziyette eve döndü.Fakat o günden sonra bir dakika olsun
huzuru kalmamıştı.Gözüne uyku girmemiş,şakakları ağarmaya başlamıştı.Önünde
bir paket sigara duruyordu.Sigaranın birini yakıp birini söndürüyordu.
Humayun ilk kez ölüm ve mezar meselesi hakkında derin derin düşünüyordu.
Fakat bir türlü aklı almıyordu.Hiçbir inanç ve varsayım onu ikna edemiyordu.Şaşırıp
kalmıştı.Ne yapacağını bilmiyordu.Bazen kendisinde delilik halleri görülüyordu.
ne kadar unutmaya çalışsa da bir türlü unutamıyordu.Dostlukları okulda başlamış ve
senli benli olmuşlardı.Birbirinin sevinç ve üzüntülerine ortaktılar.Ne zaman dönüp de
Behram’ın resmine bakacak olsa bütün eski anılar gözünde canlanıyor,onu görüyordu.
sarı bıyığı,aralıklı gözleri,küçük ağzı,ince çenesi,yüksek sesle gülüşü ve boğazını
temizlemesi,hepsi gözünün önündeydi.Onun ölümüne ,hem de bu kadar ani ölümüne
bir türlü inanamıyordu.Behram onun için ne fedakarlıklarda bulunmamıştı ki...Göreve
gittiği üç yıl boyunca evinin bakımını Behram üstlenmişti.Karısı Bedri’ye göre evden
kuş sütünü bile eksik etmemişti.
Şimdi Humayun hayatın yükünü omuzlarında hissediyor ve geçip giden günlere
üzülüyordu.Çünkü büyük bir içtenlikle bu odada bir araya gelip tavla oynuyorlardı.
saatlerin nasıl geçtiğini anlamıyorlardı.Fakat her şeyden çok ona azap veren şey şu
düşünceydi:Onunla yürekleri bir,inançları bir olduğu halde,nasıl oldu da Behram
intihar kararını ona açmadı?Sebep neydi? Delirmiş miydi,ya da bir aile sırrı mı söz
konusuydu? İşte bunu kendine sorup duruyordu.Sonunda aklına bir şey gelmiş gibi
karısı Bedri’ye dönerek:
“Sen ne dersin? Behram’ın bu işi niçin yaptığını biliyor musun?”diye sordu.
Dikiş dikmekle meşgul olan Bedri başını kaldırıp,bu soruyu beklemiyormuşçasına,
isteksizlikle:
“Ben nereden bileyim? Sana söylememiş miydi?”dedi.
“Hayır...Öyle sordum işte..Ben de buna şaşıyorum.Seyahatten döndüğümde değiştiğini
hissettim.Fakat bana bir şey demedi.Bu tutukluğunun idari işlerden dolayı olduğunu
sandım..Çünkü idari işler onu bezdiriyordu..Defalarca söylemişti bana...Ama hiçbir
konuyu benden saklamazdı...”
“ Allah rahmet eylesin.Ne kadar zinde ve neşeliydi! Ondan böyle bir şey beklenmezdi!”
“Hayır, öyle görünüyordu...Kimi zaman çok değişiyordu..Çooook.Yalnız kaldığı zaman
bir gün odasına girdiğim zaman onu tanıyamadım.Başını ellerinin arasına almış düşünüyordu.Beni görür görmez afalladı.Beni yanıltmak için güldü ve her zamanki şakalarını yaptı.iyi bir oyuncuydu.”
“Belki de sana söylerse,üzüleceğinden korktuğu bir şey vardı?Seni düşünmüştür.
Ama ne olursa olsun ,sen kadınsın ve çocuğun var.Yaşamak zorundasın. Ama o..”
İntiharın önemi yokmuş gibi başını anlamlı anlamlı salladı.Sessizlik yeniden
onları düşünceye itti.Fakat Humayun karısının sözlerini yapmacık ve geciştirmeye
yönelik olduğunu sezdi.Sekiz yıl önce kocasına tapan ve aşk hakkında güzel düşünceleri
olan bu kadının şimdi gözünün önünden perde kalkmışçasına Behram’ın anıları
karşısında teselli verişi Humayun’un ondan nefret etmesine neden oldu.Karısında bezdi.
Şimdi maddeci,akılcı,dünya malı ve düşüncesinde olan,üzülmek istemeyen bir kadındı.
ileri sürdüğü delil,Behram’ın karısı ve çocuğunun olmamasıydı.Ne tuhaf düşünce!
kendisini bu ortak zevkten mahrum ettiği için,onun ölümüne üzülmüyor.Acaba çocuğunun
dünyadaki değeri,arkadaşından daha mı fazla?Asla! Acaba Behram üzülmeye değmez
miydi?Dünyada onun gibi birini bulacak mıydı acaba?
O ölsün de şu doksa yaşındaki moruk Seyyid Hanım yaşasın! Bugün karda tipide
çınar dibinden bastonunu vura vura gelmişti ve ölü helvası yemek için Behram’ın
evini arıyordu.Bu Allah’ın işidir.Karısına kalırsa,normal.Günün birinde karısı Bedri’de
şu Seyyid Hanım gibi olacak.Daha şimdiden huyu,gözlerinin hali ve sesi değişti.
Sabah erkenden daireye giderken o uyuyor.Gözlerinin altı kırışmış,tazeliğini yitirmiş.
mutlaka Bedri’de ona karşı aynı duyguyu hissediyor olmalı.Kim bilir?Acaba kendisi de
değişmedi mi? O eski sevecen,itaatkar ve güzel Humayun mu?Acaba karısını aldatmamış mı?
Ama neden bu düşüncelere kapılmıştı?Uykusuzluktan mı,yoksa dostunun hüzünlü
anısından mıydı?
Bu sırada kapı açıldı ve dişiyle örtüsünün ucunu sıkıştırmış olan hizmetçi büyükçe,
parlak bir kağıt getirerek Humayun’a verdi ve dışarı çıktı.
Humayun zarfın üstündeki kısa ve kesik kesik yazıyı,Behram’ın el yazısını tanıdı.
aceleyle bir kenarından zarfı açtı ve içinden çıkan kağıdı okudu:
“Şimdi 13 Mihr 1311.Gece yarısı saat bir buçuk.Ben Behram Mirza-yı Erjenpur
kendi rızamla bütün mal varlığımı Homa Mahaferid Hanıma bağışladım.BehramErjenpur”
Humayun bir kez daha hayretle mektubu okudu.Donup kaldı.Kağıt elinden düştü.
Göz ucuyla ona bakan Bedri sordu:
“Kimin mektubuydu?”
“Behram’ın”
“Ne yazmış?”
“Biliyor musun? Bütün mal varlığını Homa’ya bağışlamış!”
“Ne ince adam!”
bu içtenlikle karşılık şaşkınlık ifadesi Humayun’un karısından daha da nefret etmesine
sebep oldu.Fakat elinde olmadan Behram’ın resmine gözü ilişti.Sonra dönüp Homa’ya
baktı.Ansızın aklına bir şey gelerek ürperdi.Sanki gözünün önünden bir perde daha
kalkmıştı.Kızı Homa tıpatıp Behram’a benziyordu.Ne kendisine ne de annesine çekmişti.
onlardan hiç birinin gözü siyah değildi.Küçük ağzı,ince çenesi,hemen hemen bütün
yüz hatları Behram’a benziyordu.
Şimdi Humayun,Behram’ın Homa’yı neden bu kadar sevdiğini ve ölmeden önce
bütün varlığını ona bağışladığını anlamıştı.Acaba o kadar sevdiği bu çocuk,karısıyla
Behram’ın yasak ilişkilerinin sonucu muydu? Hem de can dostu olan ve kendisine
son derece güvenilen bir arkadaşın! Karısı ,onun yokluğunda Behram’la sıkı fıkı olmuş
ve bütün bu süre zarfında onu aldatmış,rezil etmiş!Şimdi de,ölümünden sonra verilmek
üzere bu vasiyetnameyi,bu küfürü yazmış! Hayır,olanları kendisiyle bağdaştıramıyordu.
Bu düşünceler yıldırım hızıyla aklından geçti.Başağrısı tuttu,yanakları soğudu.Bedri’ye
alevli gözlerle bakarak:
“Sen ne dersin ha? Niye yapmış Behram bu işi? Kız kardeşi,erkek kardeşi yok muydu”dedi.
“Eskiden beri bu çocuğu severdi.Sen Bendergez’de iken Homa kızamık oldu.
Bu adam on gün on gece başucunda durdu.Allah rahmet eylesin.”
Humayun,sinirlenerek:
“Hayır,bu kadar da basit değil..”dedi.
“Nasıl bu kadar da basit değil? Herkes senin gibi üç yıl karısını çocuğunu bırakıp
gidecek kadar ilgisiz değildir.Hem suçlu hem de güçlü.Döndüğün vakit bir çorap bile
getirmedin bana.Çam sakızı çoban armağanı.Çocuğunu,seni sevdiği için sevdi.Yoksa
Homa’nın aşığı değildi.Bu çocuğu göz bebeğinden daha çok sevdiğini görmüyor muydun?”
“Hayır,bana doğruyu söylemiyorsun.”
“Ne söylememi istiyorsun? Anlamıyorum!”
“Anlamazlıktan geliyorsun.”
“Ne demek yani? Biri intihar etmiş,malını bağışlamış.Hesap mı vereceğim?”
“Senin bilmen gerektiğini biliyorum.”
“Bana bak.Kinayeli sözlere aklım ermez benim.Git tedavi ol.Aklın karışmış senin.
Benden ne istiyorsun?”
“ Bilmiyor muyum sanıyorsun?”
“O halde neden soruyorsun bana?”
Humayun sabırsızlıkla bağırdı:
“Yeter!yeter! Rezil ettin beni!”
Sonra Behram’ın vasiyetnamesini alıp buruşturdu ve sobaya attı.Vasiyetname
tutuşup kül oldu.
Bedri elindeki mor bezi fırlatıp kalktı ve :
“Bana inat olsun diye mi yaptın bunu? Kendi çocuğuna reva görmüyor musun?”dedi.
Humayun kalktı.Masaya yaslanarak alaycı bir ifadeyle:
“Benim çocuğum,benim çocuğum.Peki niçin Behram’a benziyor?”dedi.
dirseğiyle Behram’ın resminin bulunduğu işlemeli çerçeveye vurdu.Çerçeve yere düştü.
o ana kadar üzülen çocuk ağlamaya başladı.Bedri,rengi uçmuş bir halde ve tehditkar
bir sesle:
“Maksadın ne senin?Ne demek istiyorsun?dedi.
“Sekiz yıldır beni aldattığını ve rezil ettiğini söylemek istiyorum.Sekiz yıldır alda-
tıyordun beni,değil mi kadın?”
“Bana mı,kızıma mı?”
Humayun sinirli bir gülüşle resim çerçevesini gösterdi ve nefes nefese:
“Evet senin kızın...Senin kızın.Al da bak.Demek istiyorum ki,artık gözüm açıldı.Neden
bağışladığını,neden şefkatli bir baba olduğunu anladım.Ama sana göre sekiz yıldır...”
“Sekiz yıldır senin evindeydim.Her türlü rezilliği çektim.Senin felaketine katlandım.
üç yıl yoktun,evine baktım.Sonra da Bendergez ‘de bir Rus yosmasına aşık olduğun
haberi geldi.Şimdi de bana bunu yapıyorsun.Bahane bulamıyor.”Çocuğum Behram’a
benziyor”diyorsun.Ama artık dayanamam.Bir dakika bile kalamam bu evde.Gel canım..
gel,gidelim.”
Homa korkuya kapılmış hali ve uçuk rengiyle titriyor,annesi ile babası arasındaki
bu tuhaf ve görülmemiş kavgayı seyrediyordu.Ağlayarak annesinin eteğini tuttu.İkisi
birlikte kapıya doğru gittiler.Bedri,kapının yanında,anahtar destesini cebinden çıkarıp
fırlattı.Anahtarlar Humayun’un ayağının önüne düştü.
Homa’nın ağlayışı ve ayak sesleri koridorda kesilmeye başladı.On dakika sonra
karda tipide onları götüren faytonun tekerleklerinin sesi duyuldu.Humayun hayretten
donup kalmıştı.Başını kaldırmaktan korkuyor,bu olayların doğru olduğuna inanmak
istemiyordu.Kendi kendine deli mi olduğunu ya da korkunç bir kabus mu gördüğünü
soruyordu.Fakat aşikar olan şey,bundan böyle bu ev ve hayatın onun için dayanılmaz
olmasıydı.Artık o kadar çok sevdiği kızı Homa’yı göremeyecek,onu öpüp okşayamaya-
caktı.Arkadaşının anısı kirlenmişti.Hepsinden kötüsü,karısı sekiz yıldır,tek dostu ile
ilişki kurmuş ve aile ocağını bulandırmıştı.Gizlice!habersizce! İkisi de iyi oyunculardı.
yalnız o aldanmış,ona gülmüşlerdi.Bütün hayatından nefret etti.Her şeyden,herkesten
bezmişti.Kendisini son derece yabancı ve yalnız hissetti.Uzak şehirlerden veya güney
limanlarından birine gidip hayatının kalan kısmını orada geçirmek ya da intihar etmekten
başka seçeneği yoktu.Hiç kimsenin görmeyeceği bir yere gitmek,kimsenin sesini duymamak
bir çukurda yatıp,bir daha uyanmamaktan başka yolu yoktu.Çünkü ilk kez,etrafında
bulunanlarla kendisi arasında şimdiye kadar fark etmediği korkunç bir uçurum
bulunduğunu anlamıştı.
Bir sigara yaktı.Odada uzunlamasına birkaç adım attı.Tekrar masaya yaslandı.
dışarıda düzenli,ağır ağır ve aldırmadan yağan kar taneleri,sanki gizemli bir musiki
ahengiyle havada dans ediyorlar ve saçaklara konuyorlardı.Gayri ihtiyari,anne ve
babasıyla birlikte Irak’taki köylerine gittikleri güzel ve zevkli günleri anımsadı.
gündüzleri tek başına ağaç gölgesi altında,yeşilliklerin arasına uzanıyordu.Şir Ali
orada çubuğunu yakıyor,dövene oturuyor,kırmızı başörtülü kızı saatlerce orada
babasını bekliyordu.Döven acı acı sesler çıkartarak altın buğday başaklarını ufalıyordu.
dürtlengeçin tesiriyle sırtları yara bere olan öküzler,uzun boynuzları ve geniş alınlarıyla
güneş batana kadar kendi çevrelerinde dönüyorlardı.Şimdi onun durumu da tıpkı o
öküzlerin ki gibiydi.Bu hayvanların ne hissettiklerini biliyordu artık.O da hayatı boyunca
gözü bağlı olarak kendi çevresinde dolanıp durmuştu.Dolap beygiri gibi o harman
döven öküzler gibi.Saatlerce küçük gümrük odasında masa başında oturup,sürekli aynı
kağıtları karaladığını anımsadı.Bazen iş arkadaşına bakıp esniyor,tekrar kalemi alıp
kendi sütununa aynı numaraları yazıyor,karşılaştırıyor,topluyor,defterleri altüst ediyordu.
fakat o zaman içini ferahlatan bir şey vardı.Gözü,fikri,gençliği,kuvveti parça parça
çözülse de,Behram’ı kızı ve karısını karşısında güleryüzle gördüğü akşam,bütün
yorgunluğu çıkıp gidiyordu.Ama şimdi her üçünden de bezmişti.Üçü birlikte onu
bu günlere getirmişti.
Ani bir karar vermiş gibi,gidip çalışma masasının başına oturdu.Masanın gözünü
çekti.Her zaman yanında taşıdığı küçük tabancayı çıkardı.Kontrol etti.Mermiler yerin-
de idi.Soğuk ve siyah namlusuna baktı.Yavaşça şakağına dayadı.Fakat Behram’ın
kanlı yüzünü hatırlayınca tabancayı pantolonunun cebine koydu.Tekrar kalktı.
koridorda paltosunu ve kaloşunu giydi.Şemsiyesini de alıp evden çıktı.Sokak tenhaydı.
kar tanecikleri havada yavaş yavaş dönüyordu.Nereye gittiğini bilmeden yola koyuldu.
sadece,evinden bu korkunç olaylardan kaçıp uzaklaşmak istiyordu.
Soğuk,beyaz ve iç kapayıcı bir caddeye çıktı.Araba tekerleklerinin izi alçak ve
yüksek yarıklar açmıştı.Ağır ve uzun adımlar atıyordu.Yanından bir otomobil geçti ve
caddenin sulu ve çamurlu karlarını üzerine sıçrattı.Durup elbisesine baktı.Çamura
bulanmıştı.Sanki onu teselli ediyor gibiydi.Yolda kibrit satan küçük bir erkek çocuğuna
rastladı.Seslendi ona.Bir kutu kibrit aldı.Fakat çocuğun yüzüne bakınca,siyah gözleri,
küçük dudağı ve sarı bıyıkları olduğunu gördü.Behram’ı anımsadı.Titremeye başladı
ve yola devam etti.Birden bir dükkan vitrininin önünde durdu.Yaklaşıp alnını soğuk
cama yapıştırdı.Neredeyse şapkası düşecekti.Vitrinde oyuncaklar sergilenmişti.Buharla
üstü temizlensin diye paltosunun eteğini vitrin camına sürüyordu,ama boşunaydı.
tam önünde pembe yüzü ve mavi gözleriyle büyük bir bebek duruyor ve gülümsüyordu.
bir süre dikkatle baktı ona.Bu bebek Homa’nın olsaydı,onu ne kadar mutlu ederdi.
Mağaza sahibi kapıyı açtı.O tekrar yoluna devam etti.İki sokaktan daha geçti.Yolu
üzerinde,önünde sepetiyle bir tavukçu oturmuştu.Sepete ayakları birbirine bağlanmış
üç tavukla bir horoz konulmuştu.Kızarmış ayakları soğuktan titriyordu.Önündeki
kar üstüne kan damlaları düşmüştü.Biraz daha uzakta,bir evin girişinde,parçalanmış
gömleğinden kolları çıkmış kel bir oğlan çocuğu oturmaktaydı.
Mahalle ve yolunu bilmeden bunların tümünü farketti.Yağan karı hissetmiyordu.
eline aldığı şemsiye öylece kapalı duruyordu.Başka bir tenha sokağa girip,bir evin
yüksekçe olan sekisine oturdu.Kar yağışı daha da hızlanmıştı.Şemsiyesini açtı.Çok
yorulmuştu.Başı ağırlaşıyordu.Gözleri yavaş yavaş kapandı.
Yoldan geçen birinin sesi onu kendine getirdi.Kalktı.Hava kararmıştı.Günlük
olayların hepsini hatırladı.Aynı şekilde,o evin girişinde gördüğü,parçalanmış
gömleğinden kolu çıkan kel çocuğu,sepette soğuktan titreyen tavukların ıslak ve
kırmızı ayaklarını ve kar üzerine damlamış kanı anımsadı.Biraz açlık duydu.Bir tatlıcı
dükkanından tatlı ekmek satın aldı.Yolda yerken,bilinçsizce,gölge gibi sokakta dola-
şıyordu.
Eve girdiğinde gece yarısını iki saat geçmişti.Bir koltuğa attı kendini.Bir saat
sonra soğuğun şiddetinden uyandı.Elbisesiyle yatağa girip yorganı başına çekti.
rüyasında,aynı odada o kibrit satan çocuk siyah bir elbise giymiş ve üstünde mavi
gözlü gülümseyen bebeğin durduğu masaya oturmuştu.Onun önünde elleri göğüslerinde
üç kişi duruyordu.Kızı Homa içeri girdi.Elinde bir mum vardı.Onun ardısıra,beyaz
yüzünde kanlı beyaz örtü bulunan bir adam girdi.Yaklaştı,kibritli çocukla Homa’nın
elini tuttu.Kapıdan çıkmak istediği sırada,ona doğru çevrilmiş tabancalar tutan iki el
perde arkasından çıktı.Humayun korkarak,baş ağrısıyla birlikte uykusundan sıçradı.
İki hafta boyunca yaşantısı böyle geçti.Gündüzleri daireye gidiyor,geceleri yatmak
için eve çok geç dönüyordu.Bazen ikindi vakitleri,nasıl olup da yolunun,Homa’nın
okuduğu kızlar okulunun yakınından geçtiğini bilmiyordu.Ders bitince duvarın köşe-
sine saklanıyor,kayınpederinin evindeki hizmetçisi Meşedi Ali’nin onu görmesinden
korkuyordu.Çocuklara bir bir dikkat ediyor,ama aralarında kızı Homa’yı göremiyordu.
sonunda tayin isteği kabul olundu ve kendisine Kirmanşah gümrüğüne gitmesi tebliğ
edildi.
Humayun hareket gününden önce bütün işlerini yoluna koydu.Hatta otogara gidip
bilet bile aldı.Gar görevlisinin ısrarına rağmen,bavullarını kapatmadığı için,o gün
akşamüzeri gidecekken ,ertesi sabaha Kirmanşah’a hareket etmeye karar verdi.
Evine girince dosdoğru çalışma masasının bulunduğu mütevazi odaya gitti.Oda
dökülüp saçılmış,sobanın önüne soğuk küller dökülmüştü.İpekli mor kumaş ile
Behram’ın vasiyetnamesinin bulunduğu zarfı masanın üstüne koymuşlardı.Zarfı alıp
ortadan yırttı.Fakat arasında, o gün aceleyle farkına varmadığı,yazılı küçük bir kağıt
parçası gördü.Parçaları masanın üzerinde yanyana koyduktan sonra şöyle okudu:
“Bu kağıt mutlaka ölümümden sonra eline geçecek.Bu ani kararımdan dolayı şaşıra
cağını biliyorum.Çünkü sana danışmadan hiçbir iş yapmazdım.Fakat aramızda gizli
bir şey kalmaması için itiraf ediyorum.Ben karın Bedri’yi sevdim.Dört yıldır kendimle
mücadele ediyordum.Sonunda galip geldim ve sana hiyanet etmemiş olmak için içimde
uyananan devi öldürdüm.Homa hanıma naçiz bir hediye veriyorum.Umarım kabul
olur.Kurbanın Behram.”
Humayun bir süre şaşkın, şaşkın odanın çevresine bakındı.Artık Homa’nın
kendi çocuğu olduğundan şüphesi yoktu.Homa’yı görmeden gidebilir miydi? Kağıdı
iki kere,üç kere okudu.Cebine koyup evden çıktı.Yol üstündeki oyuncakçıya girdi ve
beklemeden pembe yüzlü,mavi gözlü büyük bebeği satın aldı.Kayınpederinin evine
gitti.Kapıyı çaldı.Hizmetçileri Meşedi Ali,Humayun’u görür görmez yaşlı gözlerle:
“Bey,başım nerelere vurayım? Homa Hanım!” dedi.
“Ne oldu?”
“Bey,bilmiyorsunuz.Homa Hanım sizin ayrılığınızdan dolayı ne kadar zayıfladı,
ne kadar halsizleşti.Her gün okula götürüyordum.Cumartesi günüydü.Beş gün önce
ikindi üzeri okuldan kaçtı.”Babacığımı görmeye gidiyorum”demişti.O kadar telaşlan
dık ki.Muhammed size söylemedi mi? Karakola telefon ettik.Tekrar evinize geldim.”
”Ne diyorsun? Ne oldu?”
“Hiç.bey.Geceleyin onu eve getirdiler.Yolunu kaybetmiş.Soğuktan donmuş.Öldüğü
ana kadar hep sizi istedi.Dün onu Şah Abdulazim’e götürdük.Behram Mirza’nın
kabri yanında toprağa verdik!”
Humayun dikkatli dikkatli Meşedi’ye bakıyordu.Buraya gelince bebek kutusu
kolunun altından düştü.Sonra deliler gibi paltosunun yakasını kaldırarak uzun adımlarla
garaja doğru gitti.Artık bavulunu kapamaktan vazgeçti.İkindi arabasıyla en kısa
zamanda hareket edebilecekti.
Yapı Kredi Yay. İran ve Afgan Hik.Antolojisi

Sadık Hidayet     

BİR GENÇ KIZIN GÜNLÜĞÜNDEN

Doğan Kitap
BİR GENÇ KIZIN GÜNLÜĞÜNDEN
13 Ekim:
Sonunda benim sokağımda da bir şeyler oluyor!Dışarı bakıyorum ve
Gözlerime inanamıyorum.Boylu poslu,kumral koyu renkli bir adam,ateş saçan gözleriyle
Penceremin altını arşınlıyor. Bıyığı çok güzel! Orada volta atmaya başlayalı beş gün
Oldu. Sabahın erken saatlerinden gecenin geç saatlerine dek bir aşağı,bir yukarı yürüyüp
Duruyor. Sürekli de bizim pencereye bakmakta! Farkına varmamış gibi yapıyorum.
15 Ekim:
Sabahın ilk saatlerinden beri sağanak yağmur yağıyor ve zavallı adam hala
Bir aşağı bir yukarı yürümekte. Ödül olarak ona göz kırpıştırıp,bir öpücük yolladım.
Pek hoş bir gülümsemeyle karşılık verdi. Kim bu adam? Kız kardeşim Varya, onun
Kendisine aşık olduğunu,bu yüzden orada yağmurun altında durduğunu söylüyor.
Ne saf! Esmer bir adam esmer bir kıza aşık olur muymuş hiç? Annem bizi üstümüze
Daha gösterişli bir şeyler giyip,pencerenin önünde oturmaya yolladı.”Dolandırıcı filan
Da olabilir ama hiç belli olmaz,belki de saygın bir beyefendidir”dedi.Bir dolandırıcı!
Quel...Anne,ne komik kadınsın !
16 Ekim:
Varya,yaşamını mahvettiğimi söylüyor.Sanki onu değil de, beni sevmesinin
Suçlusu benim! Kaldırıma kastım olmadan bir kağıt düşürdüm.Yaramaz adam koluna
Tebeşirle”Sonra” yazdı.Ardında da bir ileri,bir geri yürüyerek,karşıdaki parmaklıklara
Tebeşirle,”Evet,buluşalım”yazıp,çabucak siliverdi!yüreğim neden böyle çarpıyor ki?
17 Ekim:
Varya,denen nefretlik,aşağılık,kıskanç canavar göğsüme dirseği ile vurdu!
Adam bugün bir polisi durdurdu ve onunla uzun uzadıya bir şeyler konuştular.Bir yanda da
Bizim pencereyi gösteriyordu.İşler iyice karmaşılaştı! Ona rüşvet veriyor olmalı....
Ah siz erkekler! Zorbasınız,despotsunuz ama yine de ne kurnaz,ne harika yaratıklarsınız!
18 Ekim:
Uzun bir ayrılıktan sonra kardeşim Sergey bu gece eve döndü.Henüz
Uzanmaya vakit bulamamıştı ki,onu karakola çağırdılar.
19 Ekim:
Böcek!Canavar! On iki gündür,zimmetine para geçiren kardeşim Sergey’i
Yakalamaya çalıştığı ortaya çıktı.
Bugün kapının üstüne”Artık özgürüm,buluşabiliriz!” yazdı.Domuz! ona dilimi çıkardım.
ÇEHOV
Çev:Füsun Elioğlu

Yapı Kredi Yayınları 

GÜNEYLİ ADAM

GÜNEYLİ ADAM
Saat altıya geliyordu.Gidip bir bira aldım ve yüzme havuzunun oradaki bir şezlonga
oturup şöyle biraz akşam güneşi alayım dedi.
Bara gidip birayı alarak bahçeyi geçip havuza gittim.
çimenleri,açalya tarhları ve uzun hindistancevizi ağaçlarıyla güzel bir bahçeydi.
Hindastancevizi ağaçlarının tepelerini uçururcasına esen sert rüzgar,yaprakları sanki
tutuşuyormuş gibi çatırdatıyor ve ıslık sesleri çıkarıyordu.
Havuzun çevresinde bir sürü şezlong ile beyaz masalar ve cart renkli kocaman şemsiyeler vardı.Güneş yanığı erkekler ile kadınlar mayolarıyla oturuyordu.Havuzun içinde üç dört kız ile hemen hemen bir düzine oğlan,suları etrafa sıçratıp bağıra çağıra kocaman lastik bir topu birbirlerine atıyordu.
Onları ayakta bir süre seyrettim.Kızlar oteldeki İngiliz kızlardı.Oğlanları tanımıyordum
ama aksanları Amerikalıya benziyordu. O sabah limana girmiş olan Amerikan Deniz Harp
Okulu öğrencileri olsa gerekti.
Gidip dört şezlongun da boş olduğu yerdeki sarı bir şemsiyenin altına oturdum.Biramı
bardağa boşaltıp bir sigara yakarak rahatça geriye yaslandım.
Güneşte sigara ve birayla oturmak pek keyifliydi.Ayrıca oturup etrafa yeşil suları
sıçratarak havuzun içinde oynaşanları seyretmek de hoşuma gitmişti.Amerikan denizciler
İngiliz kızlarla bayağı yakınlık kurmuşlar,suyun altına dalarak kızları bacaklarından tutup
devirme safhasına kadar gelmişlerdi.
Tam o sırada, havuzun etrafında pire gibi canlı adımlarla dolaşan ufak tefek yaşlıca
bir adam dikkatimi çekti.Tertemiz beyaz bir takım elbise giyinmişti.Küçük küçük adımlarla
zıplayarak yürüyor ve her adımda parmak uçlarının üstüne yükseliyordu.Başında kocaman
krem rengi panama bir şapka,sıçraya sıçraya havuzun kenarına gelip insanlara ve şezlonglara baktı.
Yanımda durdu ve gayrımuntazam,hafifçe kararmış iki sıra küçük dişini göstererek
gülümsedi.Ben de gülümsedim.
-Özüğ pağdon,oturabiliğ miyim buğaya?
  • Elbette, dedim, buyurun.
Güvenli olup olmadığını incelemk için eğilip sandalyelerin arkalarını yokladı.Sonra oturup
bacak bacak üstüne attı.Beyaz güderi ayakkabılarının tüm yüzeyi,ayaklarının havalanması
için delik delikti.
-Güzel biğ akşam,dedi.Jamaika’da bütün akşamlağ güzelçAksanının İtalyan mı,yoksa
İspanyol mu olduğunu anlayamadım ama,Güney Amerika’nın bir yerinden olduğuna anlayamadım ama,Güney Amerika’nın bir yerinden olduğuna oldukça emin oldum.Yakından bakılınca yaşlıydı da.Muhtemelen altmış sekiz-yetmiş civarında.
-Evet,dedim.Burası harikulade değil mi?
- Peki şoğabili miyim ki,şunlağ kim? Bunlağ otel misafiri değilleğ.Havuzun içindeki
gençleri gösteriyordu.
  • Sanıyorum Amerikalı denizciler, dedim. Uygulamalı eğitim yapan Amerikalı denizciler.
  • Ameğikan olduklağına şüpe yok tabii.Dünyada başka kim bu kadağ güğültü yapacak?
  • Biz Amerikalı değiliz.
  • Siz Ameğikan değil,hayığ mı?
  • Hayır,dedim,değilim.
Amerikalı denizci öğrencilerinden birisi birdenbire önümüzde durdu.Havuzdan çıkmış,
üstünden sular damlıyordu ve yanında da İngiliz kızlardan birisi vardı.
  • Bu şezlonglarda oturan var mı? Diye sordu.
  • Hayır,diye cevap verdim.
  • Sakıncası yoksa oturabilir miyim?
  • Buyurun.
  • Teşekkürler,dedi.Elinde bir havlu vardı.Oturunca havluyu açtı ve ortaya bir paket
sigara ile bir çakmak çıkardı.Kıza sigara ikram etti,kız geri çevirdi,sonra bana ikram edince
ben bir tane aldım.Küçük adam,”Teşekküğ edeğim hayığ,ama been puğo içeyim.”Timsah
derisinden bir kutu çıkardı ve bir pura aldı.Sonra ucunda küçük bir makas olan bir çakıyla
puronun ucunu kesti.
  • İzin verirseniz yakayım,dedi Amerikalı çocuk,çakmağını uzatarak.
  • O bu ğüzgağda çalışmaz.
  • Kesinlikle çalışır.Her zaman çalışır.
Küçük adam yanmamış purosunu ağzından çıkardı ve başını kaldırıp çocuğa baktı.
  • Heğ jaman mı? Dedi, ağır ağır.
  • Tabii ki,hiç yanmamazlık etmez.Hele benim elimde hiç aksamaz zaten.
ufak adam kafasını kaldırmış hala çocuğu seyrediyordu.”İyi iyi.O jaman.Şen diyoğsun ki
bu ünlü çakmak,hiçbiğ jaman çakmamajlık etmej.Şöğlediğin bu,değil mi?
  • Kesinlikle,dedi çocuk,tastamam doğru.Uzun çilli yüzü ve kuş gagası gibi sivri
burnuyla on dokuz yirmi yaşlarında bir çocuktu. Henüz bronzlaşmamış açık kızılımsı tüylü
göğsü de çilliydi.Ateşleme çarkını çevirmek üzere hazır vaziyette çakmağı sağ elinde
tutuyordu.”Her zaman yanar” derken küçük övüncünü kasten abarttığı için şimdi gülümsüyordu.
“Her zaman yandığını size kanıtlarım.”
-Biğ dakka lütfen.Küçük adam puroyu tuttuğu elini,trafiği durduruyormuş gibi avucunu
dışa dönük kaldırdı.Biğ dakkacık duğ şimdi.Garip bir şekilde yumuşak ve perdesiz bir sesi
vardı.Çocuktan gözünü ayırmıyordu.
  • Ufak biğ bahşe vağ mışın? Çocuğa gülümsüyordu.Şenin çakmağın yanıp yanmayacağına
ufak biğ bahşe vağ mışın?
  • Elbette,girerim,dedi çocuk.Niye olmasın?
  • Bahişten hoşlanıyoğsun?
  • Elbette,ben her zaman bahse girerim.
Adam durdu ve purosunu inceledi.Davranış biçiminden pek hoşlanmadığımı belirtmeliyim.
Çocuğu mahcup edip bundan bir şey çıkarmaya çalıştığı ortadaydı.Ek olarak kendine ait
kişisel küçük bir sırrın ona haz verdiği duygusuna da kapıldım.
Çocuğa tekrar baktı ve yavaş yavaş,”Ben bahşi şeveğim”dedi,”bij giğmiyelim mi niye
iyi biğ bahşe? Şööle büyük.”
-Durun bir dakika,dedi çocuk.Ben öyle büyük bir bahse giremem.Fakat bir çeyreğine
olur.Hatta bir dolarına,yahut da bunun biraz üzerine..şiline belki.
Küçük adam elini salladı tekrar.”Dinle beni.Şimdi biğaj eğlenelim.Bahşe giğeğij.Şonğa
oteldeki odama çıkağıj,rüjgağ yoktuğ oğda ve şen şu meşhuğ çakmakla hiç atlama yapmadan on keğe yakamaşsın.Bahşimij bu.
  • Ben de yakabileceğim üzerine giriyorum,dedi çocuk.
  • Tamam. İyi.Bahse giğdik,eveet?
  • Elbette.Bir papel koyuyorum.
  • Yo yo,sana çok iyi biğ bahiş yapıcam.Ben zengin adamım,hem de kumağbajım.Dinle
beni.Vağ benim ağabam otelin dışağışında. Çok iyi ağaba.Amerikan ağabası,şenin memleketten,Cadillac...
  • Hey dur bakalım biraz,dedi çocuk,şezlongda geriye yatıp kahkahalarla güldü.Ben
öyle bir malın karşılığını koyamam.Bu çılgınlık.
  • Hiç de değil çılgınlık.Çakmağın on keğe başağıyla çakağşa Cadillac senin.Bu Cadillac şenin olsun isteğşin,eveet?
  • Elbette bir Cadillac’ım olsun isterim,dedi çocuk,hala sırıtarak.
  • Pekala.İyi.Bahşe giğiyoruj,ben Cadillac’ımı koyuyoğum.
  • Peki ben ne koyacağım?
Küçük adam hala yakılmamış purosunun üzerindeki kırmızı bantı dikkatle çıkardı.”Hiç
iştemem doştum,altından kalkamayacağın biğ şeyi oğtaya koymanı.Anlıyoğşun?”
  • Ne koyacağım öyleyse?
  • Şenin için biğ kolaylık yapajağım,eveet?
  • Olur, yap bakalım.
  • Kaybetmeği kaldığabileceğin küçük biğ şey.Onu kaybedecek olşan,kendini çok da
kötü hişşetmeşsin.Tamam?
  • Mesela ne?
  • Meşela,şol elinin şu serçe parmağı.
  • Benim neyim? Çocuk sırıtmaya bıraktı.
  • Evet.Neden olmaşın ki? Şen kajanığşan ağabayı alığşın.Kaybedeğşen pağmağı
ben alığım.
  • Anlayamıyorum.Parmağı almakla ne demek istiyorsunuz?
  • Onu keşip alacağım.
  • Haydaa! Bu çok çılgınca bir bahis.Benim koyup koyacağım ancak bir dolardır.
küçük adam arkasına dayandı.Ellerini uzatıp avuçlarını açtı ve aşağılayıcı bir tavırla hafifçe
omuz silkti.”Pekala,pekala,pekala,”dedi.”Anlamıyoğum.Şen çakmağın çaktığını şöylüyoğ
Ama bahşe giğmiyoğ.Öyleyse unutalım gitşin eveet?”
Çocuk havuzda yüzenlere bir süre gözünü dikip sessizce oturdu.Sonra birden sigarasını
yakmamış olduğunu hatırladı.Sigarayı dudaklarının arasına koyup elini rüzgara karşı siper
ederek çakmağı çaktı.Fitil tutuştu,küçük,sabit ve sarı bir alev göründü.Ellerini tutuş
şeklinden ötürü rüzgar aleve ulaşamamıştı.
-Ben de yakabilir miyim? Dedim.
  • Tanrım,affedersiniz.Sizin ateşiniz olmadığını unuttum.
Çakmak için elimi uzattım,ama o yerinden kalkıp benimkini yakmak için yanıma geldi.
  • Teşekkür ederim,dedim.Çocuk yerine döndü.
  • Zamanınız iyi geçiyor mu? Diye sordum.
  • İyi, diye cevap verdi çocuk.Burası güzel bir yer.
sonra sessizlik oldu.Saçma sapan teklifiyle küçük adamın çocuğu tedirgin etmekle başarılı
olduğunu görebiliyordum.Çocuk yerinde son derece sakin oturuyor ve içinde küçük bir
gerilimin oluşmaya başladığı belli oluyordu.Derken yerinden kalkar gibi yaptı,göğsünü
ovuşturdu,ensesine vurdu ve sonunda her iki elini de dizlerine koyup parmaklarıyla
dizkapaklarına tıp tıp tıp vurmaya başladı.Biraz sonra da ayağının biriyle tık tık vurmaya
başladı.
-Şu sizin bahsinizi tam olarak öğreneyim,dedi sonunda. Odanıza çıkacağımızı ve bu
çakmak on kez çakarsa bir Cadillac kazanacağımı söylüyorsunuz.Bir kez bile çakmayacak
olursa,o zaman ceza olarak sol elimin serçe parmağını kaybedeceğim.Doğru mu?
  • Tamamen.İşte bahiş bu.Ama şen galiba koğkuyoğşun.
  • Kaybedecek olursam ne yapacağız.Onu kesmeniz için parmağımı uzatmam mı
gerekecek?
-Ah hayığ! İyi olmaj bu.Ujatmayı iştemeyebiliğşin.Yapacağım şey,bij işe başlamadan
öne elleğinin biğişini maşaya bağlamak olacak.Ben elimde bir bıçakla,çakmağın çakmadığı
anda keşmek için oğada duğacağım.
-Cadillac kaç model?”
-Öjüğ pağdon.Anlamıyoğum.
-Hangi yıl...Cadillac kaç yaşında?
  • Ha! Kaç yaşında? Eveet,bu yılın.Yeni biğ araba.Fakat göğüyoğum ki sen bahiş adamı
değilşin.Ameğikanlağ hiç giğemejleğ bahşe.
Çocuk yalnızca bir an durakladı ve önce İngiliz kıza,sonra da bana bir göz attı.”Evet”
dedi sertçe.”Sizinle bahse gireceğim.”
“İyi! Küçük adam ellerini bir kez sessizce birleştirdi.Güjel,dedi,şimdi başlıyoğuj.
Ve şij efendim,diye bana döndü,belki şij uygunşunujduğ..ne deniğ ona..hakemlik yapmaya.
Minicik parlak gözbebekleri ve soluk,nerdeyse renksiz gözleri vardı.
-Şey,dedim.Bence delice bir bahis bu.Bunu yapmayı pek isteyeceğimi sanmıyorum.
-Ben de yapmam,dedi İngiliz kız.Kız ilk kez konuşmuştu.Bana göre aptalca,saçma bir
bahis.
-Kaybedecek olursa,bu çocuğun parmağını kesme konusunda ciddi misiniz? Diye sordum.
-Elbette ciddiyim.Kajanığşa Cadillac’ı veğmekte de ciddiyim.Gelin şimdi. Benim odama
çıkıyoj.
Ayağa kalktı.”Üştünüje biğ şey giymek isteğşinij önce?”diye sordu küçük adam.
-Hayır,diye cevap verdi çocuk,böyle geleceğim.Sonra bana dönerek,Eğer bizimle gelip
hakemlik yaparsanız bana iyilik yapmış olursunuz,dedi.
-Sen de,dedi kıza.Gel ve izle.
Küçük adam bahçeden otele giden yolda önden gidiyordu.Şimdi canlı ve heyecanlıydı.
Bu da onu yol boyu yürürken parmak uçlarında eskisinden daha da fazla sıçratır olmuştu sanki.
-Ek binada kalıyoğum ben,dedi.Önce ağaba göğmek isterşiin?
hemen şuğda.
Otelin önündeki yolu görebileceğimiz yere götürdü bizi ve durup biraz ötede park
edilmiş pırıl pırıl açık yeşil renkli Cadillac’ı eliyle işaret etti.
  • İşte şuğda.Yeşil olanı.Beğendiin?
  • Şey,güzel bir araba,dedi çocuk.
  • Pekala.Şimdi yukağı çıkıp kajanabilecek mişin bakalım.
ek binaya giren küçük adamı takip etttik ve merdivenle bir kat yukarı çıktık.Kapısını
kilitlememişti ve biz hep beraber geniş,çift yatak odalı hoş bir suite girdik.Yataklardan
birinin ayak ucunda bir kadının sabahlığı duruyordu.
  • Önce,dedi adam,biğaj mağtini içelim.
İçkiler ötedeki köşede,küçük bir masanın üzerinde duruyordu.Bütün malzeme hazırdı;
bir sürü bardak,buz ve karıştırıcı kap.Martiniyi yapmaya başladı.Bu arada da zili çalmıştı
kapı vuruldu ve zenci bir hizmetçi kız içeri girdi.
Ah!dedi,cebinden bir cüzdan çıkarmak için cin şişesini elinden bıraktı ve cüzdandan
bir poundluk banknot çekti.Şimde benim için biğ şey yapacakşın,lütfen,diyerek pound’u
hizmetçiye verdi.
-Bunu al,dedi.Bij şimdi buğada küçük biğ oyun oynayacağıj.Şimdi gidip bana iki, hayır
üç şey bulmanı istiyoğum şenden.Biğkaç çivi,biğ çekiç,biğ bıçak,mutfaktan ödünç alabile-
ceğin bir kaşap bıçağı.Alabiliğsin,eveet?
-Kasap bıçağı!Hizmetçinin gözleri faltaşı gibi açıldı,ellerini önünde kavuşturdu.Gerçek
bir kasap bıçağı mı demek istiyorsunuz?
  • Evet,evet,elbette.Hadi şimdi lütfen.Bunları benim için bulabiliğşin,mutlaka.
  • Evet, efendim.Deneyeyim efendim.Onları mutlaka bulmaya çalışacağım.Ve sonra
kız gitti.
Adam aramızda dolaşarak martinileri eliyle ikram etti.Bizler ve çilli yüzlü,gaga burunlu,
solmuş kahverengi mayosu dışında çıplak olan çocuk,ayakta içkilerimizi yudumladık.İri
kemikli,sarı saçlı İngiliz kızın üzerinde açık mavi renkli bir mayo vardı.Bardağının üzerinden
sürekli çocuğu izliyordu.Renksiz güzlü küçük adam lekesiz beyaz takım elbisesiyle orada
durmuş bir yandan martinisini yudumluyor,bir yandan da açık mavi mayolu kıza bakıyordu.
bütün bunlara ne anlam vereceğimi bilemiyordum.Adam bahis konusunda da,parmak kesme
işinde de ciddiye benziyordu.Fakat lanet olsun,ya çocuk kaybederse?O zaman çocuğu,
kazanmamış olduğu Cadillac’la acele hastaneye yetiştirmemiz gerekecekti.Bu çok hoş
olacaktı doğrusu.Şu anda yapılacak daha iyi bir şey olamaz mıydı?Ama görebildiğim
kadarıyla bu lanet,aptalca ve lüzumsuz şey olacaktı.
  • Bu bahsin aptalca olduğunu düşünmüyor musunuz? Dedim.
  • İyi bir bahis olduğunu düşünüyorum,diye cevap verdi çocuk.
Büyük bir martiniyle kafayı bulmuştu bile.
  • Ben bunun aptalca,saçma bir bahis olduğunu düşünüyorum,dedi kız.Kaybedersen ne olacak?
  • Önemi olmayacak.Düşün bir kez.Sol elimdeki küçük parmağın hayatımda hiçbir faydası olduğunu hatırlamıyorum.İşte bak.Çocuk küçük parmağını kapattı.Bak işte.Şimdiye kadar hiçbir işime yaramadı.Peki şimdi neden onu ortaya koymayayım?Bence iyi bir bahis.
Küçük adam gülümsedi ve karıştırma kabını alıp kadehlerimizi tekrar doldurdu.
-Başlamadan önce,dedi adam,ağaba anahtağını şeye..hakeme takdim edeyim.Cebinden
bir araba anahtarı çıkarıp bana verdi.Kaatlağ,dedi ağaba sahiplik kaatlağı vesigoğta kaadı
toğpidoda.
Derken zenci hizmetçi tekrar içeri girdi.Bir elinde kasapların kemik doğramak içink
kullandıkları cinsten küçük bir bıçak ve öbür elinde de bir çekiç ile bir torba çivi vardı.
-Güzel! Hepsini aldın.Teşekküğ.Teşekküğ.Teşekküğ.Gidebiliğşin şimdi.Hizmetçi
kapıyı kapatıncaya kadar bekledi,sonra araç gereci yatağın birinin üzerine koyup,Hazığız
ağtık,eveet?diye sordu.Çocuğa daa,bana yağdım et lütfen,şu masa için.Dışa çekeceğiz
biğazcık.
Yaklaşık bir yirmiye doksan boyutlarında dikdörtgen,sade,alışılmış cinsten bir otel
yazı masasıydı.Üzerinde kurutma kağıdı,mürekkep,kalem ve kağıt vardı.Masayı duvardan
uzaklaştırıp odanın ortasına doğru taşıdılar ve üzerindeki yazı takımını kaldırdılar.
-Şimde,dedi küçük adam,biğ sandalye.Bir sandalye alıp masanın yanına yerleştirdi.
Bir çocuk partisinde oyun düzenleyen bir insan gibi son derece çevik ve canlıydı,Çivileğ
çivileği maşaya çakmam lajım,dedi.Gidip çivileri getirdi ve onları masanın üstüne çekiçle
çakmaya başladı.
Hepimiz etrafında;çocuk,kız ve ben,ellerimizde martiniler küçük adamı iş başında
seyrediyorduk.Masaya iki çiviyi,birbirinden yaklaşık on beş santim aralıklı olarak çaktı.
çivileri tahtaya gömülecek şekilde çakmayıp küçük bir kısmını yukarıda bıraktı.Sonra da
Parmaklarıyla çivilerin dayanıklılığını ölçtü.Orospu çocuğunun bunu daha önce de yapmış
olduğu geliyordu insanın aklına.Hiçbir tereddütü yoktu.Masa,çekiç,kasap bıçağı.Neye
ihtiyacı olduğunu ve bunları nasıl kullanacağını tam anlamıyla biliyordu.
-Şimdi de,dedi,biğaj ipe ihtiyacımız vağ.Biraz ip buldu.Tamam.Nihayet hajığıj.Lütfen
otuğuğsunuj maşaya? Dedi çocuğa.
Çocuk kadehini bırakıp oturdu.
  • Şimdi lütfen şol elini bu iki çivi ağaşına koy.Çivileğ elini bu yeğe bağlayabilmem için.
Tamam. İyi,.Şimdi elini maşaya şımşıkı bağlayacağım.
İpi çocuğun bileğine bağlayıp elinin geniş kısmına da birkaç kez doladıktan sonra
çivilere sıkıca bağladı.Gayet becerikliydi.İşi bitirdiği zaman çocuğun elini oradan çekebilme
imkanı hiç kalmamıştı.Fakat parmaklarını oynatabiliyordu.
-Şimdi lütfen,elini yumğuk yap,küçük pağmak dışında.Küçük pağmağın maşanın üjeğine ujanık olmalı.Mükem-mel! Şimdi hajığıj.Şağ elinle çakmağı çalıştığ.Ama biğ dakka lütfen.
Yatağa atladı ve bıçağı aldı.Geri gelip elinde bıçakla masanın yanında ayakta durdu.
-Hazığız hepimiiiz?diye sordu,Bay Hakem,başlamamıjı şöylemelişinij.
İngiliz kız çocuğun iskemlesinin tam arkasında açık mavi mayosuyla duruyordu.Orada
sadece duruyor,tek bir şey söylemiyordu.Çocuk sağ elinde çakmak,gözü bıçakta,oldukça
sakin oturuyordu.Küçük adam bana bakıyordu.
- Hazır mısınız? Diye sordum çocuğa.
  • Hazırım
  • Ya siz? Dedim küçük adama dönerek.
  • Hajığ sayılığım,dedi ve bıçağı havaya kaldırıp kesmeye hazır vaziyette çocuğun
Parmağının yarım metre yukarısında tuttu.Çocuk onu izliyor ama çekinmiyordu ve ağzı hiç
kımıldamıyordu.Sadece kaşlarını kaldırıp sonra da çattı.
  • Pekala,dedim,başlayın.
Çocuk,”Ben çakmağı çaktıkça,siz sayıları yüksek sesle sayar mısınız lütfen?”dedi.
  • Peki,dedim.Öyle yaparım.
Çocuk başparmağıyla çakmağın kapağını kaldırdı,yine başparmağıyla çarkı sertçe
Çevirdi.Çakmaktaşı kıvılcım saçtı ve fitil tutuşup küçük sarı bir alevle yandı.
  • Bir! Diye bağırdım.
Alevi üfleyip söndürmedi,çakmağın tepesini kapattı ve birkaç saniye kadar bekleyip sonra açtı. Çarkı yine sertçe çevirdi ve bir kez daha küçük sarı bir alev fitilde göründü.
  • İki!
Hiç kimse bir şey söylemiyordu.Çocuk gözünü çakmaktan ayırmıyordu.Küçük adam da bıçağı havada tutuyor ve çakmağı izliyordu.
- Üç
  • Dört!
  • Beş!
  • Altı!
  • Yedi! Bunun iy çalışan çakmaklardan biri olduğu belliydi.Çakmaktaşı iyi kıvılcımlı-
yordu,fitil de tam uygun uzunluktaydı.Çocuğun alevin altında duran başparmağını izliyordum.
bir duraklamadan sonra tekrar çakmağın kapağını kaldırıyordu.Hepsi parmağın yönettiği
bir operasyondan ibaretti.Her şeyi yapan başparmaktı.Sekiz demeye hazır olmak için bir
nefes aldım.Başparmak çarkı çevirdi.Çakmaktaşı kıvılcımlandı.Küçük alev gözüktü.
-Sekiz!dedim,ve bunu söylediğim sırada kapı açıldı.Hepimiz döndük ve ufak tefek siyah
saçlı,oldukça yaşlı bir kadının kapı aralığında durduğunu gördük.Orada iki saniye kadar
durdu ve sonra,”Carlos!Carlos!” diye bağırarak koştu.Küçük adamın bileğini yakalayıp elinden bıçağı aldı ve yatağın üzerine fırlattı.Sonra adamı beyaz takım elbisesinin yakasından tutarak büyük bir şiddetle sarsmaya başladı.Bir yandan da,kulağa İspanyolca gibi gelen bir dilde adamla çabuk çabuk,yüksek sesle,öfke içinde durmadan konuşuyordu. Kadın adamı öyle hızlı sarsıyordu ki,artık onu göremiyordunuz.Hızlı dönen bir tekerleğin jant telleri gibi bedeni silikleşip bulanıklaştı ve sadece bir dış çizgi oldu.
Sonra kadın yavaşladı ve küçük adam tekrar görüntüye girdi.Kadın onu odanın öteki
tarafına çeke çeke götürüp yatağa doğru itti.Küçük adam gözlerini kırpıştıra kırpıştıra,
kafasının boynunun üzerinde hala dönüp dönmediğini anlamak için muayene ederek yatağın
kenarına ilişti.
  • Çok üzgünüm,dedi kadın.Bu olanlara çok üzüldüm.Mükemmele yakın bir İngilizce’yle konuşuyordu.
  • Çok kötü,diye sürdürdü sözlerini.Aslında benim hatam galiba.On dakika için gitmesine izin vermiştim.Saçını yıkatıp geri döndüm ve gördüm ki yine aynısını yapmakta.Kadın üzgündü ve derin bir kaygıya kapılmış görünüyordu.
Çocuk masaya bağlı elini çözüyordu o sırada.İngiliz kız ve ben ise hiçbir şey söylemeden
orada öylece duruyorduk.
Bu adam bir baş belasıdır,dedi kadın.Yaşadığımız memleket olan Güney’de çeşitli
insanlardan toplam kırk yedi parmak alıp on bir tane araba kaybetti.En sonunda,onu
hapishaneye ya da tımarhaneye tıktırmakla tehdit ettiler.Onun için onu alıp Kuzey’e buraya
getirdim.
-Bij sadece küçük biğ bahşe tutuşmuştuk,diye geveledi küçük adam oturduğu yataktan.
  • Sanırım ortaya koyduğu bir arabaydı,dedi kadın.
  • Evet,diye yanıtladı çocuk.Bir Cadillac.
  • Onun arabası yok.Araba bana ait.Bahse girecek hiçbir şeyi yokken sizinle bahse
girmesi durumu daha da vahim hale getiriyor,dedi kadın.Bütün bunlardan utanıyor ve
çok üzülüyorum.Çok iyi bir kadına benziyordu.
  • Pekala,dedim,öyleyse buyrun arabanızın anahtarını alın,Anahtarı masanın üzerine
bıraktım.
  • Bij küçük biğ bahşe giğmiştik,diye yine geveledi küçük adam.
  • Bahse gireceği hiçbir şeyi kalmadı,dedi kadın.Dünya yüzünde tek bir şeyi yok.
Tek bir şeyi.Aslında her şeyini çok zaman önce ben kazanıp aldım elinden.Bunu yapmak
zaman aldı,çok zaman aldı ve çok zor bir işti ama sonunda hepsini kazandım.Kadın çocuğa
bakıp gülümsedi,hüzünlü bir gülümsemeydi ve masanın yanına gelip anahtarı masadan
almak içini elini uzattı.
Kadının elini o anda görebildim;sadece bir parmağı vardı;bir başparmak.
Roald Dahl

Klasik Gizemli Hikayeler