Bu klibi öyle özel yayınlamak için hazırlamamıştım üniversitedeyken telefonumun özelliklerini test etmek amacıyla böyle bir sey denemiş ve sonra silmemiştim. simdi okulum bitip eve döndüğümde bu klibi her izlediğimde bir garip oluyorum. içinde mükemmel fotograflarım yok ama benim için anlamlı olan her sey var. odamdaki sticker larım, mursuz oldugun anlar, sıkıldıgım anlar, yaptıgım tablo, mezuniyet balom her sey var.. paylaşmak istedim.
evrene, nesnelere ve olaylara dair düşüncelerimi paylasmayı düşündüğüm alan (elçin)
ELÇİN etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ELÇİN etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
18 Ağustos 2011 Perşembe
24 Temmuz 2011 Pazar
yeniden hayata (kendi yazdıgım öykü)
“Yine öldürdüm.” dedi, alaycı bir şekilde sırıtarak. O ; bunu yapmayı çok seviyordu. Bir buldozerin yoldaki kabartıları dümdüz ettiği gibi, insanları ezip geçiyor, yok ediyordu. Ortalığı kimsesiz , bomboş bırakıyor; canlılığa dair hiçbir iz bırakmıyordu. Onca gürültü patırtı sanki hiç olmamıştı. Sanki o insanların hiç biri, hiç yaşamamış gibi, hepsini yalnızca uzay boşluğunda dalgalanan birer ses dalgaları haline getiriyor; yeryüzünü ise sessizlikle örtüyordu. “İyi yapmışsın.” dedim. Gülümsemedim bile. Sevmiyordum işte! Her romanının ölümlerle, sessizlikle, yoklukla bitmesini sevmiyordum ama yaratıcı oydu. O; bununla doyuma ulaşıyordu. Kendi yaptığı kumdan kalesine tekme atan çocuklar gibi yarattığını yok etmeyi çok iyi biliyordu.
Onun her romanının sonunda olduğu gibi evimize de sessizlik hakimdi. Evde sabun köpüğünden yapılmış iki baloncuk gibi usul usul uçuşuyor; ara sıra birbirimize dokunuyor, çok geçmeden uzaklaşıyor daha fazla yaşayabilmek için çabalıyorduk. Çok renkli, cıvıl cıvıl bir hayatımız da yoktu. Bırakın hayatımızı eşyalar, evin boyası filan renksizdi. Bence ikimizin gökyüzü bile griydi. Güneş oralarda yüzünü pek göstermiyordu. Nadiren güneş çıksa bile yağmur damlacıklarıyla birlikte cama yapışan tozlar ve sigara dumanından sararmış tüllerimiz onun ışıklarının içeri girmesine izin vermiyordu. Acaba buraya saklanarak gerçek yaratıcının hazırlayacağı sondan mı kaçıyorduk ? O bize sonumuzu göstermeden kendi ellerimizle mi hazırlayıp içine mi girmiştik, bilmiyorum...
Onunla buralara gelerek böyle yaşayacağımı hiç hayal etmemiştim. Yarınlara dair pek plan yapmayı sevmezdim. Kırılmasınlar diye pek hayal de kurmazdım. Kendi kendimi savururdum; kendi avucumun içindeki toz olup, kendim üflerdim ve kendim uçuşurdum.
Onu ilk gördüğüm zaman ağlıyordum, çok mutsuzdum. Kanatlarım uçmaktan yorulmuştu. Ara sıra konacak yer bulamadıktan sonra uçmanın da bir keyfi yoktu. Özgür olmayı seviyor, her zaman özgür olabilmek istiyor ama ara sıra daha büyük kanatları olan birinin kanatları altına sığınmak istiyordum. Isınmak, ağlamak, gülmek, ondan gitmek sonra bazen yine ona sığınmak istiyordum. Kimse ara sıra gelinen bir yer olmak istemiyordu. Kimse tenhalığı sevmiyordu. Aslında ben de sevmiyordum. Her neyse işte. Bir gün, bir parkta, bir bankta oturmuş ağlıyordum. O da karşımdaki banka oturmuş bana bakıp bakıp gülüyor, küçücük bir deftere bir şeyler karalıyordu. Gülmek bir insanda bu kadar mı eğreti dururdu! Bu arada onun tanınmış bir yazar olduğunu bilmiyordum. Eşofmanının üzerine kareli ceket giymiş olması ve anlamsız bir şapka takmış olması bile onu ele vermiyordu. Bana güldüğüne emin olduktan sonra kalkıp, karşısına dikilip, elindeki defteri çekip aldım. Gülmesi kesildi. Bunu yaptığım için bana saldırabilirdi de. O an bunu umursamamıştım. Yazdığı sayfayı buldum. Okudum: Ölü bir kadından bahsediyordu.Ölmeden önce ağlamaktan rimelleri yüzüne gözüne bulaşmış bir kadındı. Sırt üstü yere düşmüş, iri dalgalı, siyah saçları yere saçılmıştı. El bilekleri masumluğunu kanıtlarcasına havaya bakıyordu. (Kadının gözlerinin siyaha yakın kahverengi olduğunu da onunla birlikte olmaya başlayınca öğrenecektim.) Ağlamamı ölü bir kadının yüzüne oturtmuştu ve bununla eğleniyordu. Öfkeyle defteri yere fırlattım ve ilerledim. O da bir şey demeden yerden defterini alıp, peşimden gelerek bana yetişmiş ve beni kanatları altına almıştı. Yüzüme bulaşan rimellerimi de silmişti.
Onun limanında bu kadar nasıl kalabilmiştim? Onunla binlerce kilometre uzağa nasıl gelebilmiştim? Ama artık hayattan renklerimi geri almalıydım. En çok sevdiğim şekilde gökyüzümü de koyu laciverte boyamalıydım. Şehirlerimi turuncu ışıklarla aydınlatmalıydım. Dinlendikçe güçlenen kanatlarımla uçmanın vakti gelmişti yine. Bavulumu hazırladım.
BEN GELDİİİMMMM
MERHABA HERKESE :)
BURAYA HEM BENDEN HEM SİZDEN BİR SEYLER AKTARMAK HEM YAZDIKLARIMI YAYIMLAMAK, HEM TÜRKÇE ÖĞRETMENLERİNE LAZIM OLACAK BİLGİSAYARIMDA YIGINLA DURAN BELGELERİ PAYLAŞMAK İÇİN GELDİM.
GÜNÜMÜZÜN DEĞİŞEN KOŞULLARINDA ARTIK HERKESİN BİR BLOG SAHİBİ OLMASI GEREKTİĞİNİ DÜŞÜNÜYORUM. NELER HİSSETTİĞİNİ BASİT FACEBOOK PAYLAŞIMLARIYLA AKTARAMAZ BİR İNSAN.
PEKİ BEN KİM MİYİM? BEN ELÇİN ÖNCELİKLE :) KIRKLARELİ'DE OTURUYORUM KOCAELİ ÜNİVERİSİTESİ TÜRKÇE ÖĞRETMENLİĞİ BÖLÜMÜNDEN GEÇEN SENE MEZUN OLDUM HALA DA İŞSİZİM BÖLÜMÜMÜZÜN KPSS PUANININ YÜKSEKLİĞİ NEDENİYLE AMA BİR GÜN BEN DE ATANACAGIM :) ÜCRETLİ ÖĞRETMENLİK YAPTIM AMA İNSAN AYNI KOSULLAR ALTINDA FARKLI MAAS ALDIGINI GÖRÜNCE ÜZÜLÜYOR. NEYSE İŞ KONUSUNA GİRERSEK COK FAZLA BASINIZI AGRITABİLİRİM TAMAM SUSTUM.
İÇİNDE YAŞAMA SEVİNCİ OLAN BİR İNSANIM. BAZEN TÖRPÜLÜYORLAR TABİ BU DUYGUMU. BAZEN İNSAN OLMAKTAN UTANDIGIM DA OLUYO BAZI İNSANLARIN YAPTIKLARINI GÖRÜNCE. SIĞ İNSANLARI HİÇ SEVMEM AMA TAM AKSİ HER SEYDE BİR BİT YENİĞİ ARAYAN HUYLU İNSANLARDAN DA HOŞLANMAM. DÜNYA HAKKINDA İNSANLAR HAKKINDA EZBERE KONUSAN İNSANLARI,ÖN YARGILI OLANLARI DA SEVEMEM. BURNU HAVADA MÜKEMMELİYETCİ BİR İNSAN DEĞİLİM AMA NE BEN HERKESİ SEVMEK ONLAR MUTLU OLSUN DİYE ONLARLA İLGİLENMEK ZORUNDAYIM NE DE HERKES BENİ SEVMEK ZORUNDA. KENDİMLE BARISIK BİR İNSANIM AYNALARI VE FOTOĞRAF MAKİNELERİNİ COK SEVERİM YALNIZ KALMAKTAN BASIMI DİNLEMEKTEN HOSLANIRIM AMA SEVDİĞİM İNSANLARLA BİR ARADA OLUP SOHBET ETMEKTEN DE KEYİF ALIRIM AMA AMA FAZLA SOSYALLİK DE BENİ SIKAR ÖZELLİKLE TEK BASIMA YAPACAGIM SEYLERİ ENGELLİYORSA (RESİM YAPMAK, MÜZİK DİNLEMEK,KİTAP OKUMAK GİBİ) BİZE MİSAFİRLİĞE GELİP BENİ TELEVİZYON İZLEMEK ZORUNDA BIRAKAN İNSANLAR DA BENİ DELİ EDER. AYRICA BİLGİSAYARDA YAZI YAZARKEN BAZEN KELİMELERİN HARFLERİN YERİNİ YANLIS YAZARIM BU NEDEN OLUYO BİLMİYORUM AMA GENELİKLE BU HATAYI YAPARIM. NEYSE NEYSE SEVGİLİ BLOG MİSAFİRİ KENDİMİ BU KADAR TANITMAK YETERLİ SANIRIM. BENİ YAZDIKLARIMI OKUYUNCA DAHA İYİ ANLAYACAGINI UMUYORUM.
HOSCAKAL!
''Onların hepsi ölüler.Fakat henüz bunu bilmiyorlar."
BURAYA HEM BENDEN HEM SİZDEN BİR SEYLER AKTARMAK HEM YAZDIKLARIMI YAYIMLAMAK, HEM TÜRKÇE ÖĞRETMENLERİNE LAZIM OLACAK BİLGİSAYARIMDA YIGINLA DURAN BELGELERİ PAYLAŞMAK İÇİN GELDİM.
GÜNÜMÜZÜN DEĞİŞEN KOŞULLARINDA ARTIK HERKESİN BİR BLOG SAHİBİ OLMASI GEREKTİĞİNİ DÜŞÜNÜYORUM. NELER HİSSETTİĞİNİ BASİT FACEBOOK PAYLAŞIMLARIYLA AKTARAMAZ BİR İNSAN.
PEKİ BEN KİM MİYİM? BEN ELÇİN ÖNCELİKLE :) KIRKLARELİ'DE OTURUYORUM KOCAELİ ÜNİVERİSİTESİ TÜRKÇE ÖĞRETMENLİĞİ BÖLÜMÜNDEN GEÇEN SENE MEZUN OLDUM HALA DA İŞSİZİM BÖLÜMÜMÜZÜN KPSS PUANININ YÜKSEKLİĞİ NEDENİYLE AMA BİR GÜN BEN DE ATANACAGIM :) ÜCRETLİ ÖĞRETMENLİK YAPTIM AMA İNSAN AYNI KOSULLAR ALTINDA FARKLI MAAS ALDIGINI GÖRÜNCE ÜZÜLÜYOR. NEYSE İŞ KONUSUNA GİRERSEK COK FAZLA BASINIZI AGRITABİLİRİM TAMAM SUSTUM.
İÇİNDE YAŞAMA SEVİNCİ OLAN BİR İNSANIM. BAZEN TÖRPÜLÜYORLAR TABİ BU DUYGUMU. BAZEN İNSAN OLMAKTAN UTANDIGIM DA OLUYO BAZI İNSANLARIN YAPTIKLARINI GÖRÜNCE. SIĞ İNSANLARI HİÇ SEVMEM AMA TAM AKSİ HER SEYDE BİR BİT YENİĞİ ARAYAN HUYLU İNSANLARDAN DA HOŞLANMAM. DÜNYA HAKKINDA İNSANLAR HAKKINDA EZBERE KONUSAN İNSANLARI,ÖN YARGILI OLANLARI DA SEVEMEM. BURNU HAVADA MÜKEMMELİYETCİ BİR İNSAN DEĞİLİM AMA NE BEN HERKESİ SEVMEK ONLAR MUTLU OLSUN DİYE ONLARLA İLGİLENMEK ZORUNDAYIM NE DE HERKES BENİ SEVMEK ZORUNDA. KENDİMLE BARISIK BİR İNSANIM AYNALARI VE FOTOĞRAF MAKİNELERİNİ COK SEVERİM YALNIZ KALMAKTAN BASIMI DİNLEMEKTEN HOSLANIRIM AMA SEVDİĞİM İNSANLARLA BİR ARADA OLUP SOHBET ETMEKTEN DE KEYİF ALIRIM AMA AMA FAZLA SOSYALLİK DE BENİ SIKAR ÖZELLİKLE TEK BASIMA YAPACAGIM SEYLERİ ENGELLİYORSA (RESİM YAPMAK, MÜZİK DİNLEMEK,KİTAP OKUMAK GİBİ) BİZE MİSAFİRLİĞE GELİP BENİ TELEVİZYON İZLEMEK ZORUNDA BIRAKAN İNSANLAR DA BENİ DELİ EDER. AYRICA BİLGİSAYARDA YAZI YAZARKEN BAZEN KELİMELERİN HARFLERİN YERİNİ YANLIS YAZARIM BU NEDEN OLUYO BİLMİYORUM AMA GENELİKLE BU HATAYI YAPARIM. NEYSE NEYSE SEVGİLİ BLOG MİSAFİRİ KENDİMİ BU KADAR TANITMAK YETERLİ SANIRIM. BENİ YAZDIKLARIMI OKUYUNCA DAHA İYİ ANLAYACAGINI UMUYORUM.
HOSCAKAL!
''Onların hepsi ölüler.Fakat henüz bunu bilmiyorlar."
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
